Waarom, vroeg de vrouw zich af, kwam de inspiratie zo vaak als de tijd op was, en had ze zeeën van tijd als de inspiratie op was?

"Gaat het dan over mij?" vroeg de leerling aan wie ik verteld had dat ze mij wel een beetje op mijn hoofdfiguur in mijn laatste verhaal deed denken.
Met veel geduld legde ik haar uit dat ik nooit een "levende persoon" als voorbeeld neem voor een personage, maar gewoon een trekje hier en een trekje daar.
"Maar je zei dat ik op haar leek," hield ze aan.
"Ja, een beetje wel," gaf ik toe.
"En hoe is ze dan?" vroeg ze nieuwsgierig.
Tja ... Hoe moest ik haar uitleggen dat het personage wel heel destructieve neigingen had?
"Ze lijkt een beetje op jou en ook een beetje op mij," zei ik tenslotte. En nadien was ik eigenlijk niet tevreden met dat antwoord.
Een ding is zeker.
Als het verhaal in kwestie verschijnt, is ze al oudleerling ...

Inge M.

De vrouw vond het gisteren al vreemd.
De auto viel af en toe gewoon stil.
Nu kon ze zich daar wel iets bij voorstiellen, want na een lezing voor een complete basisschool, wel 119 dolenthousiaste kinderen sterk, had ze eigenlijk ook zin om stil te vallen. Maar dat kon niet. Ze moest rijden. En dat gaat sneller met een auto waarvan de motor draait. Dus startte ze haar uitgeputte roestbak weer op. En mompelde tegen haar collega dat het hoog tijd werd dat het voorjaar kwam. En de nieuwe auto waarvoor ze spaarde.
Deze morgen had de auto een ochtendhumeur. Hij gromde en zuchtte, protesteerde en viel stil. Wel drie keer op rij. Nog voor hij goed en wel gestart was.
De vrouw miljaarde en mopperde, stampte op het gaspedaal en de koppeling. En rukte van pure frustratie het stuur bijna los, terwijl op de achterbank haar oudste zoon juichte dat ze 'lekker te laat' zouden komen.
De vrouw probeerde het nog eens. Ze zette de auto in neutraal en liet die achteruit de oprit afbollen. Snel draaide ze de sleutel om en gaf gas. Het lukte, ze reden!
Twee straten verder viel haar oog op de benzinemeter. Die stond al voorbij rood. Voorbij het niemandsland zelfs, dat tussen het rood en de onderkant van de meter zit. Toen herinnerde ze zich dat ze eigenlijk al twee dagen geleden had moeten tanken. En dat ze zich dat toen ook voorgenomen had. Maar dat blijkbaar net zo snel weer was vergeten.
Ze moest ook zoveel onthouden: verhalen en personages, plots en deadlines, afspraken en opdrachten. Daar kreeg ze het gewone leven af en toe niet meer bijgepropt. Met toegeknepen billen van de spanning stuurde ze haar uitgedroogde kar over de veel te lange steenweg en bolde de laatste meters naar het benzinestation in neutraal.
Net voor de pomp viel de auto stil. 
Was dit een boek geweest had ze vast luidop 'cliché!' gebromd. En teleurgesteld geweigerd om nog verder te lezen.  Nu kreet ze opgelucht de vogels uit de dakgoot, en maakte nog net geen vreugdedansje.

Inge Bergh

Moe ...

De vrouw weet het niet.
Hoe je dat geluid in woorden kan vangen.
Een 'pets' klinkt te zacht.
Een klap, daarvan sta je minstens op je benen te wankelen, en dat was niet het geval. Nét niet.
Een dreun? Neen, haar jongste lag niet onderuit. Toch niet lichamelijk.
Eigenlijk komt een 'mep' nog het meest in de buurt.

Deze morgen bracht de vrouw net als altijd haar twee jongens naar school.
Op het voetpad dwarsten ze een klasgenootje met vrolijke blonde krullen. Het mannetje dribbelde mee aan de hand van zijn gehaaste moeder. 'Hé goeiemorgen!' riep de krullebol de naam van haar jongste jongetje. En net toen die opkeek gaf het hij het jongetje een mep. Voluit in het gezicht. Met een heel gemeen lachje op het gezicht.
De vrouw stond perplex.
En dat beterde niet toen de gehaaste moeder zonder omkijken, excuus, of wat dan ook, 'maar jongen, wat doe jij nu toch?' vroeg. Op een heel zorgzaam toontje. Het lelijk vrouwmens vroeg nog net niet of die kleine tijdens het slaan zijn hand niet had bezeerd?

En nu vraagt de vrouw het zich al de hele morgen af.
Hoe je dat gevoel in woorden kunt vangen?
De woede die in haar opvlamde net nadat het was gebeurd. Ze had de moeder en het rotkind zo bij hun blonde haren tot voor de voeten van haar kleine jongetje willen sleuren. Oh, en ze de botten uit het lijf rammelen, dat had ze ook wel gewild. Tot ze zich excuseerden.
Maar het ergst was nog wel het gevoel dat haar hart in rafelige randen uit elkaar werd gescheurd, toen ze haar kleine jongetje in de armen van de kleuterjuf moest dwingen. Met paniekerige ogen die seinden dat hij niet wou. Met armen die naar haar reikten: neem me terug mee.
Maar hij moest blijven.
Datzelfde jongetje dat zich deze morgen nog zo had verheugd om naar de klas te gaan.
Haar hart krimpt ineen als ze er nog maar aan denkt.

Dat gevoel dus.
Ze kan het niet omschrijven.
Soms deugt ze niet als schrijfster.

Inge B.

Het scherm is meters breed. Ik krijg een nekkramp door van de ene naar de andere kant te schieten. Bovendien is het verkeerd geconfigureerd en staat het beeld veel te breed. Tja, breedbeeld ...

En intussen is het druk in mijn hoofd. Het verhaal duwt en bonkt langs alle kanten. Er wordt op de laptop getokkeld - vanwege het brede beeld van de "gewone" pc.

Of misschien moet ik toch maar een keer met de pen ... ? De kramp slaat meteen over naar de hand. Geen goed idee dus, al lijkt het nog zo romantisch.

Ach ja. En morgen school en nog zoveel te doen. Kids in de boterhamdozen. Boterhammen aankleden, zwemgerei meegeven. Of was het omgekeerd? Niet vergeten dat die ene leerling bijles moet en die andere een toets moet inhalen.

Het verhaal moppert.

De konijnen moeten eten en hebben ze nog wel drinken en wat met de katten?

Het scherm wordt zwart.

Het uur der spoken is nabij. Ik gaap, sluit de computers eensgezind af en slaapwandel mijn bed in.

Het verhaal blijft spoken.

Inge M.

"Beste mevrouw de schrijfster,"

titelde de brief.
De vrouw was blij verrast.
Zo kreeg je ze niet vaak meer.
En vol verwachting las ze verder: 

"Ik ben C., ik ben 14 jaar en studeer Latijn in het L. College. door mijn vriendin heb ik jouw boek gelezen.
Ik lees niet vaak boeken zoals die van jou.
Meestal lees ik boeken over incest en verkrachting, omdat daar sex in voorkomt.
In jouw boek staat niks over sex.
Maar toch heb ik het graag gelezen.
Groetjes, C."

Er zaten een omslag en een postzegel bij, en het adres van de briefschrijfster was al netjes op de omslag voorgeschreven.

"Beste C".

antwoordde de vrouw.

"Ik was verrast toen ik jouw brief las.
Zo'n keurige brief als die van jou krijg ik niet vaak.
Blij dat je van mijn boek genoten hebt."

Inge B.