19-09-08

Een vuil boekje

De vrouw knikte.
Tuurlijk wou ze het boekje signeren. Graag zelfs!
Ze schroefde de dop van de fijne alcoholstift, en draaide het boek om.
'Hoe heet je dochtertje?' vroeg ze met een vertederde blik op het peutermeisje in de wandelwagen.
De mama spelde trots haar dochters naam.
'Mooi,' knikte de vrouw, en met een extra zwierige krul ondertekende ze de opdracht die ze had gericht aan het kleine meisje. Ze blies de inkt droog en gaf het boek terug aan de mama.
'Oh, kijk eens hier!' kirde de mama: 'kijk eens wat mevrouw de schrijfster er speciààl voor jou heeft opgeschreven!' en blij verrukt gaf ze het gesigneerde kartonboekje aan haar dochter.
'Ik wil dat boekje niet! brulde het meisje.
'Ik wil dat niet! Ze heeft er op gekrabbeld!'
Het meisje snikte, en stampte, gilde en balde woest haar vuisten.
'Ik wil geen vuil boekje!'
Ze spuwde nog net geen vuur.
Even wist de mama niet hoe ze het had. Toen verdween ze zo snel ze kon in de massa. Als een brandweerwagen die zich met loeiende sirene door een massa ramptoeristen ploegt.
Stilletjes moffelde de vrouw haar alcoholstift weg.
Niets wees nu nog op haar wrede daad.
Behalve dan het feit dat ze achter een tafeltje zat waarop een stapeltje identieke kartonboekjes lag. 
Oja, en het kaartje waarop met grote letters 'AUTEUR' stond.
Maar wie let daar nu op?

Inge B.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

En kan je het die peuter kwalijk nemen?
Best wel grappig.

Gepost door: veerle | 20-09-08

De commentaren zijn gesloten.