29-09-08

Nooit gedacht ...

Toen ik het formulier invulde, had ik het nooit gedacht.
Het was een opwelling, een zot idee, zoals ik er wel meer heb.
Maar het was ingevuld en verstuurd voor ik er erg in had.
Gebeurd is gebeurd.
Er komt vast niets van, troostte ik mezelf.
Alleen aan de zus vertelde ik het.
Het werd een geheim.
Een zot geheim.
Dat sproot voort uit een droom.
Eerst was er de droom van een boek.
En toen het boek er was, was er de droom van een groot scherm.
Daarom het formulier dus.
Maar dat draaide vast op niets uit.
Vast.
Niemand zou het ooit weten.
Die zotte eer was gered.

En nu vandaag, out of the blue.
Een mail.
Van een regisseur.
Mijn mond viel open.

Wordt ongetwijfeld vervolgd :-)

Inge M.

22:32 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Nicnacjes

De vrouw was er nog niet helemaal door.
Niet door de tekst.
Maar nog minder door het gevoel dat alle lettertjes in haar hoofd bevroren waren.
Of nog erger, gewoon weg, verdwenen, op.
En dat zei ze dan ook luidop.
Niet veel later kwam het jongetje aangelopen.
'Hier,' gaf hij haar gul een potje gevuld met letternicnacjes.
'Misschien dat deze helpen.'
Ze kreeg er op slag inspiratie van.
Een blogpostje.
Elk begin is klein, troostte ze zichzelf.

09:30 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-09-08

Als ik nu eens ...

ik denk
het kriebelt

Wie?
Ha, die natuurlijk.
Zie je haar niet?
Daar is ze.
ja, zo is het goed
en dan komt die erbij,
en misschien die nog.

waar?
goh, misschien ... daar?
of daar?
Twijfel rijst.
Ik denk er nog even over na.
Wat er gebeurt?
Tja, er kan zoveel gebeuren.
Weet je wat?
Ik vraag het haar eens,
misschien weet zij het wel?
Nee dus.
Ach.
Ik wacht gewoon nog even.
Straks komt het wel.
Maar ...
Dat is het natuurlijk,
juist ja.
Als ik nu eens ..

Inge M.

11:18 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-09-08

Knock-out

Er waren al heel wat mailtjes aan voorafgegaan. Meer dan een jaar geleden had de vrouw een eerste poging gewaagd. Dat was toen op niks uitgedraaid. Misschien zou het deze keer lukken?
Ze deed het graag: de trein nemen met in haar hand het koffertje vol boeken, brieven en foto's. En ook het vertellen over boeken.
Haar boeken. Vol zinnen die ze eenzaam aan het papier had toevertrouwd. Verhalen waarin ze stukjes van haar ziel had gelegd. Maar die nu samen met haar het land doorkruisten.
Het was altijd een beetje reizen, vond ze. En elke school, bibliotheek of cultureel centrum was steeds weer een compleet andere bestemming. Met een heel ander publiek.
Toen kwam dat ene mailtje: ze mocht gaan. Niet met de trein, want dat was ondoenbaar. Noorwegen ligt dan ook niet naast de deur.
En gelukkig moest ze niet alleen gaan.
Haar thee-, lees-, en schrijfzus ging natuurlijk mee.
Dat was het plan.
Tot die zus opmerkte dat ze 'een beetje verstrooid was geweest'. De aangevraagde data waren helemaal fout. Ze kon echt niet mee die week van die maand.
De vrouw had het gevoel dat ze op een roetsjbaan zat.
Weer werd er gemaild, twee keer zelfs.
Weer werd er gewacht.
Weer werd een gat in de lucht gesprongen.
Want weer kwam die ene mail: ze mochten gaan!
In een andere week van een andere maand.
En de thee-, lees-, en schrijfzus kan gelukkig mee.
En anders slaat de vrouw die wel knock-out.
Hoeveel kilo handbagage mag er ook al weer mee op het vliegtuig?

21:38 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-09-08

Zwanger!

Ze klonk laaiend enthousiast, een beetje buiten adem.
Op de achtergrond hoorde ik stationsgeluiden.
Zus en ik luisterden glimlachend naar haar spraakwaterval.
Ze moest oefenen, oefenen en nog eens oefenen en dan kwam het er.
We waren blij, het was ook ons kind.
We zuchtten samen.
Het was een goeie zucht, eentje van hoop.
'Mijn eerste,' straalde ze. Haar glimlach was zelfs door de telefoon te horen.
'Inderdaad,' zeiden we. 'Daar klinken we op!'
'Ik ga super mijn best doen,' ging ze verder. In gedachten zagen we haar schetsen.

'Wij ook,' lachten we. In onze gedachten begonnen woorden rijtjes te vormen. Beelden kwamen tot leven.
De geboorte van een boek.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-09-08

Belachelijk

Al sinds haar kinderen geboren waren had de vrouw hun kleren onderin de buffetkast gelegd. Ze hadden er elk een plank.
Tot het te krap werd.
Er kon geen hemdje meer bij en in de mand met gestreken kleren lagen nog stapels broeken en shirts.
Eindelijk besloot de vrouw dan toch de kleerkasten op hun slaapkamers uit te ruimen en te gebruiken voor wat ze eigenlijk gemaakt waren: de opslag van kleren.
Twee grote zakken vol oude en afgedankte rommel werden klaargezet voor het containerpark en de kringloopwinkel en evenveel zakken vol baby- en peuterkleertjes werden naar beneden gedragen, klaar om doorgegeven te worden.
De vrouw sorteerde en plooide, sleurde stapels kleren de trappen op, stofte en sopte, en een halve dag later was het gepiept.
Nu had ze twee hele planken vrij in de kast beneden. Daar pasten de spelletjesdozen mooi op. Voorlopig hadden die een plaatsje gevonden in en naast het boekenrek. Weer sopte en stofte de vrouw, ze sorteerde en stapelde, en zie: nu had ze warempel een mooi gevulde spelletjeskast én een lege boekenplank in de boekenkast!
Het perfecte plaatsje om haar eigen boeken een plaatsje te geven, dacht ze, en vrolijk voegde ze daad bij woord.
Ze zette haar boeken op een rijtje en ging trots met haar vinger langs de ruggen. Negen boeken door haarzelf geschreven... Negen boeken waarop haar naam prijkte! Tien, als je de bundel meetelde waarin een verhaal van haarzelf was opgenomen. Toch al een behoorlijk rijtje, meende ze verrukt.
Toen kwam het jongetje voorbij.
'Mama,' vroeg hij oprecht verbaasd: 'waarom staan er hier zo belachelijk weinig boeken op die plank?'

Inge B.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-09-08

Thee voor twee

Daar kwam een leuk ideetje,
't Sprong fluks in mijn gedachten.
Het kriebelde een beetje,
Maar dat was te verwachten.

Het ging niet weg, integendeel,
Het zoemde in cirkeltjes rond.
Het was nooit stil, het kwetterde veel,
Het maakte het erg bont.

Het werd erg laat en tijd voor thee,
Mijn zus deed lekker mee.
Ik zette dus een grote pot thee,
Een portie thee voor twee.

Bij een goedgevulde mok of twee,
vroeg ik haar wat zij dacht,
Een nieuwe blog met alleen ons twee,
Dat had ze al verwacht.

Zo is dit nu een lijfgedicht,
van onze thee voor twee.
Kom alsjeblieft, maar niet verplicht,
maar lekker op de thee.

Inge M.

 

21:41 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Er zijn zo van die dagen...

Soms heeft de vrouw zo van die dagen.
Zo'n dag waarop ze in haar schrijfstoel zit en denkt dat het haar nooit meer lukt.
Dat de sluizen in haar hoofd voor eeuwig en altijd op slot zullen blijven. 
De woordenfontein opgedroogd blijft tot het einde der tijden.
Of toch minstens tot het einde van haar tijd.
Vandaag was zo'n dag.
Ze staarde naar het blad.
Tokkelde wat... naast het keyboard.
Zuchtte, en staarde nog wat meer.
En dat was het dan.
Het verhaal zat tussen haar oren.
En weet je wat?
Het zit er nog.

Ergens...

Inge B.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-09-08

Prachtig verhaal

Een opdracht voor een leuk verhaal rolt binnen. Voor tienjarigen, heerlijk. Fantasie. Dat is al moeilijker.
Maar er wordt gedacht.
Er wordt gepeinsd.
In de werkelijkheid klimmen wanhopige mensen in kranen op zoek naar een beter leven.
In de gracht zit een eenzame duif.
Klik, zegt het in mijn hoofd.
Het verhaal rolt er uit.
De deadline wordt vlotjes behaald.
Spanning.
Afwachten.
Aftellen.

Geduld is niet aan mij uitgedeeld, ik stond vast op de laatste rij. Toch wacht ik zeker een hele week voor ik eens voorzichtig por.
'En?'
De mailbox blijft heel erg leeg.

Alweer wordt gewacht. Een maand verstrijkt. De tijd gaat snel, het is september, ik deel boeken uit en geef les. Ik smeer boterhammen voor schoolgaande kids, controleer huiswerk, maak gymzakken, balletzakken, zwemzakken en koekendozen klaar. Speel instanttaxi tussen manège, balletschool en turnzaal. De pianolessen beginnen weer, ik tokkel er lustig op los. Intussen zit de duif in mijn hoofd, in een diep hoekje.
Ik besluit toch nog maar eens te porren. Een mailtje vliegt de duif achterna.

Een mailtje floept binnen, een paar dagen later. Nietsvermoedend klik ik het open.
Of ik eventjes een korte biografie kan schrijven, dat in het boekje bij mijn prachtige verhaal zal verschijnen?
Ik ben sprakeloos. Heel even maar. Dan glimlach ik. Op het dak van de buren zit een rijtje duiven gezellig met elkaar te keuvelen.

Juist, ja.

Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-08

Afgewezen

Het jongetje ramde luidruchtig de toetsen van de plastic typemachine. Vel na vel vulde zich met scheve lijntjes vol letters en stipjes. Hier en daar kraste hij iets wat op een tekening moest lijken. Echte woorden schrijven kon hij nog niet, dat was pas voor volgend jaar. Maar hij kon heel goed doen alsof, en werkte stug door. Hij schreef een boek.
Meer dan een uur lang had hij de toetsen mishandeld, maar nu was hij eindelijk klaar. Glimmend van trots verzamelde hij de blaadjes en droeg ze naar de speelhoek.
'Broer,' sprak hij plechtig: 'ik heb een boekje geschrijft, speciaal voor jou.'
Maar klein broertje was niet onder de indruk. 'Ik wil dat niet,' was zijn antwoord en hij bouwde onverstoorbaar verder aan zijn droomkasteel.
'Lees het eens,' gaf het jongetje niet op.
'Het is een echte boek, en het was veel werk, maar nu is het klaar: een echte boek! Van mij geschrijft voor jou.'
Maar klein broertje bleef onverbiddelijk.
'Ik wil dat niet hebben,' duwde hij de blaadjes hardhandig weg: 'ik ga wel een mooi boek lezen.' en zonder omkijken ging hij een prentenboek uit de kast halen.
Het jongetje bleef achter in een wolk van dwarrelende blaadjes.
Maar klein broertje zag het niet: hij las een mooi boek.

Inge B.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-09-08

Het kleine meisje

Het was fascinerend, vond het meisje. Ze gluurde om het hoekje van de deur. Daar stond hij, de oude typmachine. Zwart glanzend, met licht afgesleten toetsen. Ze drentelde de kamer in. Keek even achterom. Niemand te zien. De kust was veilig. In haar hoofd rijpte een plan. Ze schoof op de hoge stoel. Ze kon er net niet bij. Misschien moest ze een kussen halen. Het hoge kussen van de groene fauteuil leek haar wel wat. Ze propte het op de stoel en kroop er met enige moeite op. Dat was beter. Nu had ze een goed overzicht. Voorzichtig, bijna eerbiedig aaide ze de toetsen.
Er moest een blad in, dat wist ze. Ze had het haar oma al vaak zien doen, zo moeilijk kon het niet zijn. Het bureau was leeg. Ze trok een la open. Daar lag papier. Ze prutste het blad in de machine. Twee gescheurde bladen later zat het eindelijk goed.
'En nu ga ik schrijven,' fluisterde ze.
Zachtjes duwde ze de toetsen in. En dan harder. Het getik deed haar schrikken, verschrikt keek ze achterom. Maar alles bleef stil. Op het lege blad stond nu een letter.
Welke, dat wist ze niet.
Maar dat kwam nog wel.
 
Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-09-08

Een vuil boekje

De vrouw knikte.
Tuurlijk wou ze het boekje signeren. Graag zelfs!
Ze schroefde de dop van de fijne alcoholstift, en draaide het boek om.
'Hoe heet je dochtertje?' vroeg ze met een vertederde blik op het peutermeisje in de wandelwagen.
De mama spelde trots haar dochters naam.
'Mooi,' knikte de vrouw, en met een extra zwierige krul ondertekende ze de opdracht die ze had gericht aan het kleine meisje. Ze blies de inkt droog en gaf het boek terug aan de mama.
'Oh, kijk eens hier!' kirde de mama: 'kijk eens wat mevrouw de schrijfster er speciààl voor jou heeft opgeschreven!' en blij verrukt gaf ze het gesigneerde kartonboekje aan haar dochter.
'Ik wil dat boekje niet! brulde het meisje.
'Ik wil dat niet! Ze heeft er op gekrabbeld!'
Het meisje snikte, en stampte, gilde en balde woest haar vuisten.
'Ik wil geen vuil boekje!'
Ze spuwde nog net geen vuur.
Even wist de mama niet hoe ze het had. Toen verdween ze zo snel ze kon in de massa. Als een brandweerwagen die zich met loeiende sirene door een massa ramptoeristen ploegt.
Stilletjes moffelde de vrouw haar alcoholstift weg.
Niets wees nu nog op haar wrede daad.
Behalve dan het feit dat ze achter een tafeltje zat waarop een stapeltje identieke kartonboekjes lag. 
Oja, en het kaartje waarop met grote letters 'AUTEUR' stond.
Maar wie let daar nu op?

Inge B.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-09-08

Het gat!

Het zou een groots evenement worden. De allereerste keer signeren. Er werd gedroomd en naar uitgekeken. Talloze outfits werden gekeurd, afgekeurd en opnieuw gekeurd. Honderden keren werd de site van de boekenbeurs geraadpleegd. De naam stond er in, jawel, eindelijk. Trots kreeg de bovenhand. Het was toch maar zover, het eerste boek was er!
De actie met de jaguar was interessant. Wanneer er toch naar de beurs gereden moest worden, waarom dan niet in stijl? Dat werd twee keer gedacht. Twee mails werden verstuurd. Er kwam geen reactie op. Geen probleem, werd gedacht. Dan maar op eigen kracht naar Antwerpen. Carpoolen is best gezellig. Zo gezegd zo gedaan.
Maar allereerst was er de opening van een boekhandel. Heel gezellig, veel gebabbel, veel bewondering voor het boek dat zo trots de rekken bevolkte.
Tot de sympathieke uitgever over de mail begon. Ze vonden de jaguar niet zo'n goed idee. Ze hadden andere leuke dingen in petto voor hun auteurs.
Werd het plots zo warm in die winkel? Of kwam dat door de champagne?
Vergeefs werd er naar het gat gezocht. Het befaamde gat, waarin men verdwijnen kan.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-09-08

Het is godgeklaagd!

Het was druk geweest de voorbije weken.
Wegens vakantie, microobjes, en enkele korte ziekenhuisverblijven. 
Wegens kleine jongetjes die luidruchtig en springerig overal in huis leken.
En als ze dan eens rustig en stil waren kleefden ze ziek aan haar been. Dus dat schoot niet op.
Maar nu was het eindelijk zo ver!
De vrouw had hem in gedachten al drie weken op voorhand aangekruist.
Dé dag waarop het huis weer helemaal kleine-jongetjes-vrij zou zijn. Wegens genezen, geen vakantie en dus lekker op school.
Ze zou een mok thee zetten, zich weldadig uitrekken, en eraan beginnen.
Eindelijk zou ze er aan beginnen!
Maar eerst moest die belangrijke brief voor de boekhouding nog worden gepost. Er waren geen postzegels in huis dus die ging ze eerst maar eens halen. Met de fiets, want dat was goedkoop en goed voor het milieu. De fiets had een lekke band, dus duwde ze die naar de fietsenmaker vlak naast het postkantoor. Terug thuis struikelde ze over de berg oud ijzer en vermolmd hout die al weken in de berging lag. Energiek laadde ze het afval in de auto. Kon dat snel nog even mee naar het containerpark voor ze naar de supermarkt ging. Net als het glas, het oud papier, en het tuinafval dat bijna uit het tuinhuis barstte. De hele auto werd volgepropt, en zingend vertrok ze.
Nog net op tijd zag ze dat de benzinemeter in het rood stond. Gelukkig was het benzinestation niet al te ver weg. Ze gooide de tank vol en reed naar de supermarkt. Thuis laadde ze alle boodschappen uit en liet een pak suiker vallen.
Ach, niet erg, dacht ze grootmoedig: het speeltapijt moest toch nodig eens worden gezogen, dus dat kon ze dan meteen maar eens doen. Net als de berging, de woonkamer, het gangetje en de garage. Het hele huis lag er opeens heel netjes en leeg bij.
Tevreden maakte de vrouw een mok thee.
Ze liet zich zakken in haar schrijfstoel, rekte zich weldadig uit, en klikte een vers document open.
Toen viel haar oog op de klok onderaan het scherm: nog acht minuten voor de school uitging!
Verweesd staarde ze naar het lege document.
De lijst met opdrachten op het magneetbord lachte haar uit.

Haar eerste dag alleen thuis, en ze had geen slag uitgevoerd!

Inge B.

06:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-09-08

Eureka

Het badwater zou uitkomst moeten brengen. Vertwijfeld zag ik het in het bad stromen. Er steeg rook uit op.
Een kleine druppel badschuim, het leek weinig, maar een tel later had het water zich achter een gordijn van schuim verschanst.
Okee, murmelde ik, toen ik met het water mee onder het schuim kroop. Laat maar horen.
Het water klotste een beetje.
Kan ik ook, zei ik trots en bewoog mijn been.
Het leek er heel goed op.
De warmte deed goed, dat was toch al iets.
Eureka, mompelde ik plots.
Flauw hoor, mopperde het schuim. Is al gebruikt, wist je dat nog niet?
Wist ik best, maar ik nam toch maar de zeep.
Het schuim verdween spoorloos.
Met het schuim ging de warmte.
Ik gaf het op en liet het water vrij.

Achter mijn computer grinnikte ik.
Eureka, tikte ik.
Gewoon laten lopen dus.
Dat ik daar nog niet eerder was opgekomen.

Inge M.

23:20 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Maandagmorgen-humor

De vrouw hield even halt voor de grote glazen deur van het secretariaat.
De koffer met lezingmateriaal woog zwaar.
Gelukkig hielp haar collega de zware deur openduwen.
In de gang hield een nog niet uitgeslapen lerares zich amper staande in een draaikolk van opgewonden leerlingen.
'Euh, zijn jullie van de auteurs?' vroeg ze verward.
De vrouw keek haar collega aan, en knikte: 'ja hoor, de auteurs konden niet komen, dus toen hebben ze ons maar gestuurd.'
Heel even leek het of de lerares haar nog geloofde ook.

Inge B.

00:37 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-09-08

GeaMUZEerd

Of ik dat vaak deed? Ik staarde naar de verlichting op het plafond. Goh, eigenlijk elke dag, meende ik na enig peinzen. Een blik van bewondering was het resultaat. In stilte bedacht ik de volgende vraag, die na een paar tellen kwam. Of het moeilijk was. Wat is moeilijk? dacht ik hardop. Een verhaal bedenken? Nee, dat kwam vanzelf. Het einde verzinnen? Nee, dat had ik altijd, nog voor ik begon. Hij fronste. Het andersom denken, daar had hij het moeilijk mee. Zoveel pagina's vullen, dat was vast het zwaarste. Hij grijnsde opgewekt en trok witte handschoenen aan. Nee, gaf ik schoorvoetend toe. Het was niet het zwaarste. Er moet toch iets zijn, gaf hij het bijna op. Ik dacht even na. Er is iets, gaf ik toen toe, een glimlach verbergend.
Hij glimlachte breed, hij wist het wel. Wat het dan wel was? Het beginnen, zei ik met een zucht. De pc aanzetten, een document openklikken, de woorden die er misschien al staan - misschien - nalezen. De rest ging vanzelf, verzekerde ik hem. Met een zorgelijke trek keek hij me aan. Ik zag hem nadenken. De rimpel op zijn voorhoofd klaarde op. De eerste is bij mij ook de moeilijkste, grijnsde hij me toe. Toen pakte hij een instrument.
'Wijd open alsjeblieft.'
Geamuzeerd deed ik wat hij vroeg.

Inge M.

09:43 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-09-08

Omdat ik dan de baas ben

Weer was dé vraag gesteld. En weer stond ze met haar mond vol tanden.
Murmelend, stotterend.
Struikelend over flauwe zinnen en haperende woorden.
Zoekend naar onwrikbare redenen en feiten, naar een onklopbaar antwoord op het grote WAAROM?
'Waarom schrijf je?'
's Avonds wist ze allang niet meer wat ze die middag geantwoord had.
Ze zat lui in de zetel en keek naar haar oudste die met de treintjes speelde.
Het jongetje leek helemaal in zijn spel op te gaan.
'Waarom speel jij zo graag met je treintjes?' vroeg ze hem.
Het jongetje keek verbaasd op.
'Waarom vraag jij dat?'
Ze haalde haar schouders op.
'Ik weet het niet.'
Ze had het in een opwelling gevraagd.
'Omdat ik de baas ben over mijn treintjes,' antwoordde het jongetje. 
'Ze rijden waar ik zeg dat ze moeten rijden, en alles wat ik wil gebeurt.'
Ze keek het jongetje aan alsof hij net het mysterie van de zwarte gaten had opgelost.
Waarom was ze daar in godsnaam die middag niet zèlf opgekomen?

 Inge B.

10:43 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-09-08

Geboorte

Tea for two is geboren.
Het is een feit.
Zoveel woorden, zoveel gedachten, zoveel dromen. Letters, woorden en zinnen. En uiteindelijk boeken.


Hier krijg je ze, als tea for two, een eigengereide mix van sandwichberichten, met een heerlijk kopje Earl Grey erbij, al mag het ook Tetley zijn!

Twee zielen, twee zussen, twee schrijfsters.

Kopje thee, zus?

Inge

 

19:30 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |