02-10-08

Onzichtbaar

Dat ze het niet kunnen zien. Dat vind ik het ergste. Ik wandel over straat en verwacht heus geen buiging of rood tapijt. Maar ergens moet toch iets te zien zijn?
Aan mijn gezicht? Mijn ogen? Mijn handen misschien?

Schrijvers zijn onzichtbaar en soms is dat leuk. Je kan in boekhandels doodleuk naar je eigen boek informeren, zonder dat iemand het merkt. Als er geen inspiratie is, dan is dat niet erg. Voor even dan.

Maar toch. Soms heb je een aai, een knuffel en een klopje op je schouders nodig. Soms wil je gewoon eens horen: 'Wat goed van jou!'

Ach.
Weet je wat?
Ik schrijf nog wat verder.

Kom je straks op de thee?

Inge M.

08:42 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een schouderklopje van mij voor jou, want voor zover ik je werk ken denk ik dat je goed bezig bent.

Gepost door: veerle | 02-10-08

De commentaren zijn gesloten.