03-10-08

Zou ze wel, of zou ze niet?

Ik haal het niet dacht de vrouw somber.
En in plaats van nog een tandje bij te zetten, sloot ze de computer af.
Als ze het toch niet haalde dan kon ze maar beter stofzuigen, dweilen, stof afdoen, de bedden verversen.
Ze voelde zich meteen heel wat lichter in het hoofd. Had ze altijd.
In een huis dat schreeuwde om aandacht kon ze niet werken.
Nu had ze natuurlijk nog véél minder tijd om de deadline te halen. Het zou een huzarenstukje worden.
Ze schreef namelijk altijd een beetje als de processie van Echternach: twee stappen vooruit, één achteruit. Schoot niet echt op. Een heel uur bleef ze treuzelen.
Zou ze wel, of zou ze niet?
Ach, dacht ze toen, we beginnen er gewoon aan. En we zien wel.
Vijf uur lang mepte ze haar toetsenbord lam.
Toen was het af.
Nu nog printen, panikeerde ze, want de inkt was bijna op.
En bij het opslaan op cd-rom had ze een hulplijn nodig. Maar het lukte.
Een half uur voor sluitingstijd vloog ze het postkantoor binnen.
'Goed afstempelen,' commandeerde ze de bediende, 'zorg dat de datum er goed opstaat.'
Een stortvlaag spoelde haar terug naar huis.
Maar de poststempel zat droog en wel in haar zak.
Ze had het gehaald!
Wie had daar ooit aan getwijfeld?

Inge B

09:56 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Herkenbaar, dat niet kunnen werken in een huis dat om aandacht schreeuwt. En ik kom zo gemakkelijk in een vicieuze cirkel terecht: omdat ik veel energie in andere dingen steek, schreeuwt mijn huis om aandacht, lukken de andere dingen iet echt, blijft mijn huis om aandacht schreeuwen, enz.

Gepost door: veerle | 03-10-08

De commentaren zijn gesloten.