31-10-08

De mooiste wens

De mooiste wens op de boekenbeurs kregen we vandaag van Katrien V. Die gaf ons net voor onze signeersessie een knuffel en zei: "Ik wens jullie lange rijen toe."

Bedankt, Katrien!!!

Inge & Inge

23:18 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-10-08

Het werd tijd!

De envelope voelde dik aan. Vol verwachting ritste de vrouw het papier open.
Met een indianenkreet haalde ze de plastic badge vantussen de plooien van de begeleidende brief.
Eindelijk! dacht ze euforisch.
Na elf jaar boekenbeurs!
Ze holde naar de telefoon en belde haar man op. Ze kon niet wachten om hem het heuglijke nieuws te brengen.
'Schatje', brulde ze door de hoorn: 'Ik heb een badge! Na al die jaren! Eindelijk kan ik gratis naar het toilet op de boekenbeurs!'

Inge B.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-08

De grote C

Wat een boek!
Prachtig verhaal!
Zo niet prachtiger tekeningen!

Dat was zo'n beetje de commentaar die de lucht vulde in de Bijloke vanavond. Een mooi stukje muziek, een interview dat interessant was en twee kids die zich de hele avond voorbeeldig gedroegen.

Veel bekende en minder bekende gezichten gezien. Gepraat, gebabbeld, gelachen. Genoten van de mooie tekeningen.

Heerlijk!

Inge M.

23:54 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-10-08

Niet onder de indruk

De vrouw keek rond in de boekhandel waar ze straks met haar collega zou moeten voorlezen.
Niks wees er op dat er straks iets te gebeuren viel. En nog minder waar dat dan zou doorgaan.
Wel stond er een tafeltje klaar met daar hun beider boeken op. Tussen de boeken lag een blaadje waarop stond dat ze hier zouden voorlezen van 18u00 tot 20u00.
Er hing geen bericht aan de ingang van de winkel, er stonden geen stoelen klaar voor hen, en ook niet voor de kinderen die zouden komen luisteren, zelfs geen kussentjes waar de kleintjes op zouden kunnen zitten. Niks.
In de haast werden uit het berghok twee stoelen gehaald en naast de tafel met boeken gezet.
'De kinderen kunnen wel op de grond zitten,' werd gemompeld.
De vrouw hoorde het verbaasd aan.
Haar blik sprak waarschijnlijk boekdelen, want de boekhandelaar schoot in de verdediging.
’Nu ja, jullie hebben ook niet veel bij,’ mopperde hij: ‘de laatste keer dat hier iemand iets kwam doen had ze een boom bij en een decor, en ze was helemaal verkleed als heks.’
De vrouw trok haar wenkbrauwen op.
Ze had de vraag gekregen om voor te lezen, niet om een gans evenement te brengen. Ze hadden wel tien uitgaves meegebracht om uit voor te lezen. Ze hadden verhalen bij voor peuters, kleuters, eerste lezers, jonge kinderen en tieners. Voor toeters en bellen had de man toch beter hun lezing geboekt.
Teleurgesteld zocht ze in de speelhoek wat plastic stoeltjes bij elkaar en improviseerde zo een voorleeshoekje.
De kinderen vonden al gauw de weg naar hun verhalen. Twee uur lang bevolkten ze de plastic stoeltjes. Zelfs twee tieners voelden zich nog niet te groot om voorgelezen te worden. En de enige keer dat er toch een meisje protesteerde was toen haar mama aandrong dat het nu toch écht tijd werd om die nieuwe jas te gaan kopen.

Inge B.

10:44 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-10-08

Toch wel makkelijk

Het jongetje zwoegde luidruchtig blazend boven zijn opgelegde schrijfoefeningen.
'West, waar, wind, wim, muis, buis, enz...'
'Ik ben bijna klaar!' maakte hij zichzelf na elk lijntje wijs, ook al had hij nog meer dan een half blad te gaan.
Toen zijn oefeningen dan eindelijk toch klaar waren en zijn gum en potlood bijna op van al het verbeteren, keek hij de vrouw zwijgend aan.
'Scheelt er iets?' vroeg ze, benieuwd naar de reden van zijn staren.
Toen kwam het er uit.
'Eigenlijk heb jij het wel makkelijk hoor,' vond hij: 'jij mag zelf kiezen wat je schrijft en hoe lang dat duurt.'

Inge B.

08:57 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-10-08

Dikkopjes

De vrouw wist nog goed hoe saai ze de werk- en leesboeken vroeger op school soms vond.
Met teksten waarvan je nog net niet bovenop je bank in slaap viel.
Toen ze de opdracht kreeg wist ze het zeker: zij zou het beter proberen doen. Zij zou een grappig en liefst nog spannend verhaal schrijven. Een verhaal waarvan de kinderen zouden genieten.
Jammergenoeg zou ze nooit weten of ze in haar opzet geslaagd was.
Dat dacht ze toch.
Maar vanavond vond de vrouw deze mail in haar mailbox:

Hallo,
Ik ben een kindje die een tekstje las uit onze leesboek van Kameleon (5de leerjaar)
In het boek stond dat gedicht over jouw plekje en je website.
Het verhaal noemde 'Dikkopjes' was het leukste tekstje van dit jaar vond ik.
 
Daag.
J.(5de leerjaar)

Onnodig te zeggen dat de vrouw de rest van de avond met een idioot gelukkige grijns op haar gezicht rondliep! 

 Inge B.

00:11 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-10-08

Wachten

In mijn hoofd zit er een knopje "wacht".
Daarin stop ik elk idee, tot er tijd voor is.
Soms is het knopje kleurloos. Het heeft tijd. Ik dartel door het leven en mijn strijk is gedaan. Misschien is het stof ook weg. En mijn kids genieten - al dan niet gewenst - van mijn volle aandacht.

Soms is het knopje groen. Dan is er niet veel tijd. Dan pruts ik en draal ik. Ik loop rusteloos, maar ik kan nergens toe komen. Vooral niet aan de computer. Dan surf ik op internet en verdwaal. Of ik schrijf postjes voor een zekere blog.

Maar soms - zoals nu - staat het knopje roodgloeiend en flikkert het ook nog. Rood alarm in mijn schrijfhoofd. Dan is elke inspanning teveel, de strijk mag uit de mand barsten, het stof mag in pluizen over de vloer zweven en de kids zitten met hun hand in de koekendoos - ik heb het niet gezien. Ik wacht en wacht en zet mijn hoofd op dagmodus, maar 's avonds kan ik niet wachten tot de laptop openstaat, de kids onder de wol (niet het stof) liggen en de eega onder zijn hoofdtelefoon zit weggekropen.

Mijn laptop en ik.
En anders niets.

Tot het weer tijd is voor dagmodus. :-)

Inge M.

07:30 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-10-08

Ergerlijk

Waarom, vroeg de vrouw zich af, kwam de inspiratie zo vaak als de tijd op was, en had ze zeeën van tijd als de inspiratie op was?

22:13 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-10-08

Personages

"Gaat het dan over mij?" vroeg de leerling aan wie ik verteld had dat ze mij wel een beetje op mijn hoofdfiguur in mijn laatste verhaal deed denken.
Met veel geduld legde ik haar uit dat ik nooit een "levende persoon" als voorbeeld neem voor een personage, maar gewoon een trekje hier en een trekje daar.
"Maar je zei dat ik op haar leek," hield ze aan.
"Ja, een beetje wel," gaf ik toe.
"En hoe is ze dan?" vroeg ze nieuwsgierig.
Tja ... Hoe moest ik haar uitleggen dat het personage wel heel destructieve neigingen had?
"Ze lijkt een beetje op jou en ook een beetje op mij," zei ik tenslotte. En nadien was ik eigenlijk niet tevreden met dat antwoord.
Een ding is zeker.
Als het verhaal in kwestie verschijnt, is ze al oudleerling ... Stoer

Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-08

Wat een einde

De vrouw vond het gisteren al vreemd.
De auto viel af en toe gewoon stil.
Nu kon ze zich daar wel iets bij voorstiellen, want na een lezing voor een complete basisschool, wel 119 dolenthousiaste kinderen sterk, had ze eigenlijk ook zin om stil te vallen. Maar dat kon niet. Ze moest rijden. En dat gaat sneller met een auto waarvan de motor draait. Dus startte ze haar uitgeputte roestbak weer op. En mompelde tegen haar collega dat het hoog tijd werd dat het voorjaar kwam. En de nieuwe auto waarvoor ze spaarde.
Deze morgen had de auto een ochtendhumeur. Hij gromde en zuchtte, protesteerde en viel stil. Wel drie keer op rij. Nog voor hij goed en wel gestart was.
De vrouw miljaarde en mopperde, stampte op het gaspedaal en de koppeling. En rukte van pure frustratie het stuur bijna los, terwijl op de achterbank haar oudste zoon juichte dat ze 'lekker te laat' zouden komen.
De vrouw probeerde het nog eens. Ze zette de auto in neutraal en liet die achteruit de oprit afbollen. Snel draaide ze de sleutel om en gaf gas. Het lukte, ze reden!
Twee straten verder viel haar oog op de benzinemeter. Die stond al voorbij rood. Voorbij het niemandsland zelfs, dat tussen het rood en de onderkant van de meter zit. Toen herinnerde ze zich dat ze eigenlijk al twee dagen geleden had moeten tanken. En dat ze zich dat toen ook voorgenomen had. Maar dat blijkbaar net zo snel weer was vergeten.
Ze moest ook zoveel onthouden: verhalen en personages, plots en deadlines, afspraken en opdrachten. Daar kreeg ze het gewone leven af en toe niet meer bijgepropt. Met toegeknepen billen van de spanning stuurde ze haar uitgedroogde kar over de veel te lange steenweg en bolde de laatste meters naar het benzinestation in neutraal.
Net voor de pomp viel de auto stil. 
Was dit een boek geweest had ze vast luidop 'cliché!' gebromd. En teleurgesteld geweigerd om nog verder te lezen.  Nu kreet ze opgelucht de vogels uit de dakgoot, en maakte nog net geen vreugdedansje.

Inge Bergh

12:12 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-08

Klop ...

Moe ...

 

11:01 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-10-08

Ze vraagt het zich al de hele morgen af

De vrouw weet het niet.
Hoe je dat geluid in woorden kan vangen.
Een 'pets' klinkt te zacht.
Een klap, daarvan sta je minstens op je benen te wankelen, en dat was niet het geval. Nét niet.
Een dreun? Neen, haar jongste lag niet onderuit. Toch niet lichamelijk.
Eigenlijk komt een 'mep' nog het meest in de buurt.

Deze morgen bracht de vrouw net als altijd haar twee jongens naar school.
Op het voetpad dwarsten ze een klasgenootje met vrolijke blonde krullen. Het mannetje dribbelde mee aan de hand van zijn gehaaste moeder. 'Hé goeiemorgen!' riep de krullebol de naam van haar jongste jongetje. En net toen die opkeek gaf het hij het jongetje een mep. Voluit in het gezicht. Met een heel gemeen lachje op het gezicht.
De vrouw stond perplex.
En dat beterde niet toen de gehaaste moeder zonder omkijken, excuus, of wat dan ook, 'maar jongen, wat doe jij nu toch?' vroeg. Op een heel zorgzaam toontje. Het lelijk vrouwmens vroeg nog net niet of die kleine tijdens het slaan zijn hand niet had bezeerd?

En nu vraagt de vrouw het zich al de hele morgen af.
Hoe je dat gevoel in woorden kunt vangen?
De woede die in haar opvlamde net nadat het was gebeurd. Ze had de moeder en het rotkind zo bij hun blonde haren tot voor de voeten van haar kleine jongetje willen sleuren. Oh, en ze de botten uit het lijf rammelen, dat had ze ook wel gewild. Tot ze zich excuseerden.
Maar het ergst was nog wel het gevoel dat haar hart in rafelige randen uit elkaar werd gescheurd, toen ze haar kleine jongetje in de armen van de kleuterjuf moest dwingen. Met paniekerige ogen die seinden dat hij niet wou. Met armen die naar haar reikten: neem me terug mee.
Maar hij moest blijven.
Datzelfde jongetje dat zich deze morgen nog zo had verheugd om naar de klas te gaan.
Haar hart krimpt ineen als ze er nog maar aan denkt.

Dat gevoel dus.
Ze kan het niet omschrijven.
Soms deugt ze niet als schrijfster.

Inge B.

09:58 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-10-08

Scherm

Het scherm is meters breed. Ik krijg een nekkramp door van de ene naar de andere kant te schieten. Bovendien is het verkeerd geconfigureerd en staat het beeld veel te breed. Tja, breedbeeld ...

En intussen is het druk in mijn hoofd. Het verhaal duwt en bonkt langs alle kanten. Er wordt op de laptop getokkeld - vanwege het brede beeld van de "gewone" pc.

Of misschien moet ik toch maar een keer met de pen ... ? De kramp slaat meteen over naar de hand. Geen goed idee dus, al lijkt het nog zo romantisch.

Ach ja. En morgen school en nog zoveel te doen. Kids in de boterhamdozen. Boterhammen aankleden, zwemgerei meegeven. Of was het omgekeerd? Niet vergeten dat die ene leerling bijles moet en die andere een toets moet inhalen.

Het verhaal moppert.

De konijnen moeten eten en hebben ze nog wel drinken en wat met de katten?

Het scherm wordt zwart.

Het uur der spoken is nabij. Ik gaap, sluit de computers eensgezind af en slaapwandel mijn bed in.

Het verhaal blijft spoken.

Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-08

Seks

"Beste mevrouw de schrijfster,"

titelde de brief.
De vrouw was blij verrast.
Zo kreeg je ze niet vaak meer.
En vol verwachting las ze verder: 

"Ik ben C., ik ben 14 jaar en studeer Latijn in het L. College. door mijn vriendin heb ik jouw boek gelezen.
Ik lees niet vaak boeken zoals die van jou.
Meestal lees ik boeken over incest en verkrachting, omdat daar sex in voorkomt.
In jouw boek staat niks over sex.
Maar toch heb ik het graag gelezen.
Groetjes, C."

Er zaten een omslag en een postzegel bij, en het adres van de briefschrijfster was al netjes op de omslag voorgeschreven.

"Beste C".

antwoordde de vrouw.

"Ik was verrast toen ik jouw brief las.
Zo'n keurige brief als die van jou krijg ik niet vaak.
Blij dat je van mijn boek genoten hebt."

Inge B.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-10-08

Het huis

Ik heb er veel. Genoeg om een kamer, wat zeg ik, een heel huis mee te decoreren. Ach, misschien overdrijf ik wel een beetje. Maar toch dik een map vol. Dat wel.

Er zijn er bij met maar één zinnetje op. Waarbij pakweg vijftien luttele woordjes je hoop compleet de bodem in slaan. Er zijn er bij met meer uitleg. Wat er fout is, dat staat er vooral. Wat beter kan. Waar je op moet letten. Soms staat er ook een adres bij. Want daar kun je "het" leren.

Het is niet gemakkelijk, dat wist ik. Er is zoveel, er is overdaad. Maar ik wilde zo graag. En ik denk dat er heel veel zijn die waren zoals ik. Zo graag willen. En het lukt maar niet. Volhouden is een deel van mij, opgeven staat niet in mijn woordenboek. Ik hield vol. Bestudeerde de tips. Vroeg me af wat "Past niet bij het huis" eigenlijk betekende. Schreef me in voor een cursus. En voor nog eentje. Leerde daar veel, maar niet alles.

Wanhoop en hoop. Ups en downs. En vele jaren zwoegen en proberen. Schrappen, herschrijven. Denken en dromen.

Kun je het "leren"? Is het een ambacht of een roeping? Is het voor de volhouders? Of is er meer nodig? Is talent iets dat meetbaar is? Is het toeval of puur geluk? Ik weet het nog altijd niet.

Met een klein beetje adoratie aai ik de groenige cover. Het is me toch maar gelukt, denk ik, stiekem trots. En dat is iets wat ik nooit zal vergeten, al staan daar ooit honderd covers in mijn boekenrek.

Inge M.

19:49 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-10-08

Doen alsof

De vrouw doet vaak alsof.
Als ze ergens moet zijn bijvoorbeeld.
Dan glimlacht ze gemoedelijk, beantwoordt ze vragen met groot gemak, signeert zwierig boeken en blaadjes alsof ze ervoor in de wieg gelegd is. En soms, heel soms, voelt het een klein beetje alsof dat ook zo is.
Maar meestal doet ze het gewoon in haar broek.  Haar hart bonkt telkens weer in een tempo, en met een dreun waarop een drilboor jaloers zou zijn. En dat ze niet gillend van het podium wegvlucht heeft ze dan weer gewoon aan het 'konijn-gevangen-in-het-licht'-effect te danken. Al hebben die konijnen meer geluk, vind ze: die moesten niks zinnigs uit hun keel gewurgd krijgen op zo'n moment. Dat is in haar geval vaak anders.  In haar meest bevroren ogenblikken krijgt ze vaak een microfoon onder de neus geduwd.  Blijven glimlachen, houdt ze zichzelf dan steeds weer voor. En vergeet in godsnaam vooral de titel van je laatste boek niet! Want ja, dat had ze ook al eens gepresteerd. En toen had ze nog maar één boek nota bene.
Gemakkelijk vindt ze het niet.
Dus doet ze vaak alsof.
Alsof ze een echte 'auteur' is.
Terwijl ze vanbinnen elke keer weer met hart en ziel verlangt naar haar oude houten schrijfstoel, haar knusse bureautje, de laptop en de poes. En het gewoon onzichtbaar schrijver zijn.

Inge B.

07:30 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-10-08

Geduld?

Ik hield het niet meer uit. Mijn nek deed zeer, mijn hoofd bonkte alle kanten op en mijn ogen waren al een tijdje op het scherm vastgebrand.
'Denk erom, je moet veel geduld hebben,' hoorde ik de stem van haar zus in mijn hoofd.
Alles goed en wel, dacht ik, maar waar koop ik dat?
Geduld per kilo, of nee, in tonnetjes?
's Morgens bij het ontbijt, een goeie schep in mijn yoghurt, is veel beter dan suiker. Of misschien onderweg, terwijl mijn vingers een tokkeldansje op het stuur maken als ik weer eens in de file moet staan. Al gebeurt dat niet zo vaak, dat geef ik eerlijkheidshalve toe.
Geduld. Ach.
En dan is het plots op. Vingers tikken razendsnel een bericht, één muisklik later is het verdwenen. Mijn voorraadje geduld op. En dan toch, een bericht terug.
Met glanzende ogen lees ik het korte tekstje.
Iemand is heel enthousiast over mijn verhaal.
Ik voel mijn voorraad geduld weer stijgen, alsof ik in een computerspel zit en een nieuw leven krijg.
Vooruit dan maar.
Iemand zin in een spelletje patience?
Inge M.

10:45 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-08

Dat is nog eens een vraag!

'Mama,' vraagt het jongetje: 'hoeveel is zeven maal zeventig? Is dat meer dan een miljard?'
'Neen,' antwoordt de vrouw terwijl de radertjes in haar hoofd op volle toeren draaien. Ze weet nog niet precies hoeveel dat nu weer is, maar alvast een heel stuk minder dan een miljard.
'Maar wel meer dan een miljoen?'
De ogen van het jongetje schitteren vol verwachting.
'Neen,' schudt de vrouw het hoofd. De radertjes in haar hoofd klikken en voor haar ogen ziet ze plots een getalletje flikkeren.
'Eigenlijk is het net niet eens de helft van duizend.'
'Dat kan niet, mama!' roept het jongetje verontwaardigd uit.
'God kan toch wel veel verder tellen? In de bijbel staat dat Hij zeven maal zeventig maal zegt dat het niet erg is als we stout zijn. Wat gebeurt er dan als wij één keer meer stout zijn?'
'Och', haalt de vrouw haar schouders op. 'Dat heeft Hij niet echt gezegd hoor. Hij bedoelt natuurlijk dat Hij ons oneindig graag ziet en ons steeds weer opnieuw laat proberen om lief te zijn voor elkaar. Alleen diegene die de Bijbel schreef kon niet verder dan 490 tellen denk ik.'
Het jongetje fronst.
'Kan jij verder tellen?'
Ze knikt.
Het jongetje gooit zijn armen omhoog in ongeloof.
'Maar waarom hebben ze jóu dan niet gevraagd om de Bijbel te schrijven?'

Inge B.

23:13 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Strijk en toonladders

Lekker gezellig druk, denk ik dan.
Een hand aan het strijkijzer, de andere holt toonladders over de bestofte piano en mijn ogen glijden de kamer rond, op zoek naar de stofzuiger. Waar heeft dat ding zich alweer verstopt?
Maar dan zweven mijn ogen over de pc. En het is om zeep. Eerst knipoogt hij. Het scherm flikkert een beetje. Ik hoor een mailtje binnenrollen, wie zou dat zijn? Ik negeer, hol verder toonladders en strijk met man en macht de Mount Everest strijk weg die zich in mijn huiskamer heeft opgehoopt.
De pc springt beledigd op schermbeveiliging. Dat ook nog. Nu flitst het uur in geuren en kleuren over het scherm, ik volg het met mijn ogen en word er draaierig van.
Mijn strijkijzer ligt stil, de toonladders stoppen (niemand die daarover klaagt :-) en ik staar naar het scherm.
Een ogenblik later zit ik voor het scherm en tokkel lustig toonladders vol letters over het witte papier. Ik strijk ze uit tot woorden en zinnen en voel me als een vis in het water.
Het licht verbrande overhemd gloeit nog lichtjes na. Ach ja. Ik zat toch zonder poetsdoeken.

Inge M.

09:27 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-10-08

Oh help!

Daarnet rolde een mail binnen waarvan de vrouw het eerst heel warm, en daarna weer heel koud kreeg.
Het ging over haar laatste boek.
Ze werd helemaal de hemel ingeprezen.
Iemand had haar boek geanalyseerd, uitgetest, helemaal binnenstebuiten gekeerd, het verhaal ontleed, uitgerafeld en uitstekend bevonden. Een prentenboek met diepgang, vond men van haar boek.
De vrouw las gretig verder.
En toen kreeg ze het koud.
Want diezelfde persoon had ontdekt dat de recensie die na al dat lezen, analyseren, wikken en woorden wegen zo zorgvuldig was geschreven, door iemand anders voor meer dan de helft was overgenomen. En voorzien van een paar persoonlijke toetsen op een andere website, ondertekend door een andere naam, was geplaatst.
De vrouw had, zich van geen kwaad bewust, ook deze geplagieerde recensie op haar blog geplaatst.
De recensente was woest.
Niet op de vrouw. Gelukkig maar.
Maar ze heeft toch maar snel de recensie waarover het allemaal ging, van haar blog gehaald.
Nu voelt ze zich een beetje als het spookje in haar boek.
Bang voor de schaduwen op de wand...

14:19 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-08

Geen fantasie!

Zoon en dochterlief spelen "slechterikje". Groot tumult ontstaat plots. Gekrijs, gejank en gehuil roepen mij meteen weer tot de orde.
'Hij wil nooit pakkertje spelen en ik wil ook eens slechterikje zijn!' huilt dochterlief boos.
'Maar dat is niet leuk,' vindt zoon wijsneuzerig. 'Ik ben gewoon een veel slechtere slechterik.'
'Goed, dan speel ik wel pakkertje,' zeg ik tegen dochterlief. 'Maak maar dat je wegkomt!' gil ik gespeeld boos.
Zoon staat mij fronsend te bekijken.
'Mama, dat kan toch niet, jij hebt toch helemaal geen fantasie?!'
Daarop volgde een uitstekend spelletje Slechterikje ...

Inge M.

13:41 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-10-08

De speech

Als door een bij gestoken veerde de vrouw op.
Ze hadden haar naam genoemd. Zij was de volgende.
Nu was het haar beurt om de gevierde illustratrice in de bloemetjes te zetten.
Om tegelijk ook haar boek voor te stellen.
En dit zo te combineren dat de mensen met gloeiende oren en glinsterende oogjes naar haar zouden luisteren.
Ze wist tot op het moment waarop de eerste klank uit haar keel rolde niet hoe ze dat zou aanpakken.
En toen de laatste klank uitdeinde wist ze niet hoé ze het in godsnaam voor elkaar gekregen had. Het publiek lachte, applaudiseerde, en overal zag ze vrolijke gezichten.
Achteraf werd ze verschillende keren gefeliciteerd met haar 'speech'.
Verdorie, dacht de vrouw, had ik nu maar eens goed opgelet. Dan wist ik voor de volgende keer precies hoe het moest!

Inge B.

23:42 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Feest!

Ze was opgewonden.
Zou niet iedereen dat zijn?
Het werd vast heel leuk.
Veel mensen en zo.
En lekker eten.
Praatjes.
Zo gaat dat nu eenmaal.
Maar op dit feest zou het anders zijn.
Daar zouden de praatjes alleen over boeken gaan.
Over verhalen.
En inspiratie.
Spanning.
Personages misschien?
Ze glimlachte traag.
Het werd vast heel leuk.

Inge M.

00:11 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-08

Zou ze wel, of zou ze niet?

Ik haal het niet dacht de vrouw somber.
En in plaats van nog een tandje bij te zetten, sloot ze de computer af.
Als ze het toch niet haalde dan kon ze maar beter stofzuigen, dweilen, stof afdoen, de bedden verversen.
Ze voelde zich meteen heel wat lichter in het hoofd. Had ze altijd.
In een huis dat schreeuwde om aandacht kon ze niet werken.
Nu had ze natuurlijk nog véél minder tijd om de deadline te halen. Het zou een huzarenstukje worden.
Ze schreef namelijk altijd een beetje als de processie van Echternach: twee stappen vooruit, één achteruit. Schoot niet echt op. Een heel uur bleef ze treuzelen.
Zou ze wel, of zou ze niet?
Ach, dacht ze toen, we beginnen er gewoon aan. En we zien wel.
Vijf uur lang mepte ze haar toetsenbord lam.
Toen was het af.
Nu nog printen, panikeerde ze, want de inkt was bijna op.
En bij het opslaan op cd-rom had ze een hulplijn nodig. Maar het lukte.
Een half uur voor sluitingstijd vloog ze het postkantoor binnen.
'Goed afstempelen,' commandeerde ze de bediende, 'zorg dat de datum er goed opstaat.'
Een stortvlaag spoelde haar terug naar huis.
Maar de poststempel zat droog en wel in haar zak.
Ze had het gehaald!
Wie had daar ooit aan getwijfeld?

Inge B

09:56 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-10-08

Onzichtbaar

Dat ze het niet kunnen zien. Dat vind ik het ergste. Ik wandel over straat en verwacht heus geen buiging of rood tapijt. Maar ergens moet toch iets te zien zijn?
Aan mijn gezicht? Mijn ogen? Mijn handen misschien?

Schrijvers zijn onzichtbaar en soms is dat leuk. Je kan in boekhandels doodleuk naar je eigen boek informeren, zonder dat iemand het merkt. Als er geen inspiratie is, dan is dat niet erg. Voor even dan.

Maar toch. Soms heb je een aai, een knuffel en een klopje op je schouders nodig. Soms wil je gewoon eens horen: 'Wat goed van jou!'

Ach.
Weet je wat?
Ik schrijf nog wat verder.

Kom je straks op de thee?

Inge M.

08:42 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-10-08

De roos die geen rus was

Jongen, je moet lezen wat er staat!
viel de vrouw ongeduldig uit tegen haar zoontje, die voor de zoveelste keer van een 'r oo s' een rus maakte.
'Er staat roos, met een 'oo' geen 'u'. Je moet goed kijken, en lezen wat er staat.'
Later, zei het jongetje wijsneuzerig, dan ga ik lekker mijn eigen verhaaltjes schrijven, en dan moet JIJ lezen wat er staat. En ik ga lekker veel over 'rus' schrijven.
Hij stak nog net zijn tong niet uit.

Inge B.

00:05 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |