29-11-08

Een ordinaire junk

Vroeger had de vrouw nog gedacht dat ze met ééntje genoeg zou hebben.
Dat ze de rest van haar leven zou doorbrengen in volmaakt en overweldigend geluk vanaf de dag dat haar eerste boek in de winkels zou liggen. Ze dacht dat niet alleen, ze was er heilig van overtuigd.
Toen kwam eindelijk de dag waarop haar eerste boek in de winkels lag. Ze zweefde op wolkjes en bracht de volgende twee weken door in volmaakt en overweldigend geluk. En toen begon het al. Het werd gewoon. Het 'waauw'-gevoel van de eerste dagen bleef af en toe uit. De vrouw probeerde het gevoel krampachtig vast te houden, maar het verstofte en verdween onder de dagelijkse beslommeringen. De vrouw protesteerde: ze wou nog!
Gelukkig werd het boek elf weken later herdrukt. Weer zweefde ze op wolkjes, wel een hele week lang. En toen datzelfde boek nog eens werd herdrukt, was ze heel erg onder de indruk, maar het maakte het verlangen naar dat tweede boek alleen maar groter.
Een half jaar na het verschijnen van haar eerste boek was er enkel nog het verlangen naar dat tweede boek. Als dat er eenmaal zou zijn, dàn zou het eindelijk genoeg zijn dacht de vrouw. Neen, ze dacht het niet alleen, ze wist het deze keer wel heel zeker: een tweede boek, al was het maar om te bewijzen dat het eerste geen toevalstreffer was, dàt was wat haar voor de rest van haar leven gelukkig zou maken.
En zo gebeurde: het tweede boek kwam en de vrouw zweefde op wolkjes. Ze koesterde zich in een overweldigend geluksgevoel... wel een hele week lang.
En toen begon het weer van voor af aan.
Want twee boeken was natuurlijk erg mooi, maar hoe zou het eigenlijk zijn om er drie te hebben?
En zo gaat het, echt waar, steeds weer. Drie, vier, vijf, zes... nooit is het genoeg.
Eigenlijk, denkt de vrouw, eigenlijk is ze gewoon een ordinaire junk. Steeds weer op zoek naar een nieuw 'shot'. Een adrenalinestoot die ze enkel krijgt wanneer ze de doos openscheurt waarin haar nieuwste boek zit. Blinkend nieuw en geurend naar vers papier en inkt. Ze is verslaafd. Niet zozeer aan het schrijven, maar aan het geschreven hebben. En straks in het voorjaar verschijnt haar achtste en negende boek, en ook nog een boek waarvoor ze drie verhalen schreef. En in het najaar haar tiende boek.
Er was een tijd heel lang geleden, toen ze nog had geloofd dat tien boeken het summum was.
Nu weet ze wel beter.
Een junk blijf je voor het leven.

Inge B.

10:58 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-11-08

De andere kant

Of ik dat even kon doen, feedback geven? Het ging om een wedstrijd, een schrijfwedstrijd.

Gek, dacht ik, toen ik ijverig bezig was. Heel gek. Nog niet zo lang geleden deed ik zelf mee aan zulke wedstrijden. Zat ik nagelbijtend te wachten op resultaat. Was ik blij met elk punt van lof, zat ik in zak en as om elke negatieve opmerking.

Met nog meer aandacht en ijver boog ik me over de teksten.

Inge M.

12:37 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-11-08

Soms gebeurt dat

Soms, dacht de vrouw bij zichzelf, soms dan open je een boek, en dan lees je niet gewoon het verhaal maar wel de binnenkant van de schrijver.  En dan lijkt het of over de grenzen van papier en inkt heen, de schrijver je aanraakt. Soms dan ontdek je het stukje ziel wat hij in het boek heeft gestopt. Je herkent het, en omhelst het.
Je leest en je huilt, niet omdat het zo verdrietig is, maar wel omdat je weet dat het waar is wat er staat. En dat jij niet de enige bent die het zo voelt.
Niks is daarna nog hetzelfde.
Je klapt het boek dicht en weet dat je rijker geworden bent.
En dat je het boek nooit meer vergeten zal.
Soms gebeurt dat.

cover_ss2

 

Inge B.

11:59 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-11-08

Interessante vragen ...

Lezingen zijn erg leuk. Meestal blijft er naderhand nog een kwartiertje over voor vragen. De vragen die dan gesteld worden, zijn heel interessant! Luister maar ... :-)

  • Hoe oud zijn jullie?
  • Zijn jullie een tweeling?
  • Zijn jullie zussen?
  • Mijn mama heet X, hoe heet die van u?
  • Heb jij Harry Potter geschreven?
  • Heb je een zus?
  • Hebben jullie dezelfde bril?
  • Heb je kinderen? En hoe heten ze? (vervolgens een hele opsomming van hoe hun eigen verwanten heten :-)

Maar als wij dan geduldig alle vragen zo goed mogelijk naar waarheid proberen te beantwoorden, dan zien we toch die glinsterende oogjes, de glimlachjes, de stralende gezichtjes, hun enthousiast in de lucht gestoken vingertjes. En we vinden het heerlijk!

After all, what's in a question, hey?

Inge M.

 

22:23 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-11-08

Wie is er de baas?

'Ik was de schrijver!' gilde het oudste jongetje en hij nam de nepschrijfveer uit het inktpotje.
Het jongste jongetje stond er maar wat sip bij.
'Ik wou ook de schrijver zijn...'
'Dan zijn jullie toch allebei schrijvers?' opperde de vrouw.
'Dat kan toch?'
Het gezicht van haar jongste klaarde op.
'Krijg ik dan ook een pluim?'
De vrouw knikte. Ze had in haar 'magische schuif' nog wel een veer liggen die een duif onderweg naar ergens verloren had. Maar uit de veer kwam geen inkt, Dus die werd geweigerd. Ook nadat ze die met plakband aan een balpen had vastgemaakt.
'Da's niet echt, dat wil ik niet,' hield het jongetje vol.
De vrouw wou nog zeggen dat die andere  schrijfveer anders ook wel heel erg nep was, maar dat was om problemen vragen, dus beet ze op haar tong en zweeg.
'Jij was het boek!' bedacht het oudste jongetje toen.
En dat vond zijn broertje blijkbaar wél een goed idee.
'Ja, ik was het boek!' knikte hij tevreden.
"Zo,' dat is ook weer keurig opgelost zuchtte de vrouw opgelucht en maakte zichzelf een lekkere mok thee.
Maar toen begon de heibel pas goed.
'Ik was de schrijver en jij was het boek, en jij moet alles doen wat ik schrijf!'
'Neen, ik was het boek en jij de schrijver, en jij moet alles schrijven wat ik doe!'
'Neen, dat is niet waar, ik moet eerst schrijven en dan moet jij dat doen!'
'Neen, je liegt! Ik moet eerst alles doen en jij denkt dat dan, en schrijft dat allemaal op!'
'Je bent mis: de schrijver is de baas van het boek!'
'Dat is niet waar! Ik ben het boek en ik ben de baas, als ik niks doe kan jij niks schrijven!'
'Jawel!'
'Ja-neen!'
'Mamaaaaaa!'
'Wie wil er koekjes bakken?' piepte de vrouw lafhartig, en bad dat ze haar niet om een oplossing zouden vragen. Want wie van de twee had er nu eigenlijk gelijk? Daar was ze na al die jaren schrijven zelf nog nooit achtergekomen.

Inge B.

10:11 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-11-08

De spurt

Ik hing boven mijn toetsenbord als een koerser boven zijn fiets. Daar, heel ver weg, was de eindmeet. Ik tikte zo snel dat ik bijna vloog. De letters dansten over het scherm, in snelle passages leek het wel alsof ze op het blad gespuwd werden. Het ging steeds sneller. Kramp in mijn handen, kramp in mijn gedachten. Maar ik hield niet op. De eindmeet werd gehaald. Hijgend zat ik achter de laptop. Af.

Inge M.

20:19 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-11-08

Moment van glorie, of net niet?

'Oh neen!', rilde de vrouw: 'Wat een rare uitspraak heb ik toch! Mijn 'a' zo plat, mijn 'e' zo flets. En wat een vervelende stem heb ik!'
Ze humde, en zoemde, en sprak luidop tegen zichzelf.
'Test één twee drie.'
Ze spitste haar oren.
Maar hummend en zoemend klonk haar stem eigenlijk best normaal. 
Toen liet ze haar oog ongenadig over het beeld glijden.
Haar evenbeeld trok een grimas en lachte de onzichtbare interviewer toe.
Oh help, waarom krul ik mijn neus zo gek?  gruwelde ze.
En wat valt mijn haar plat. Het is veel te kort!
Ik wou dat ik die ochtend niet naar de kapper was geweest!
Met een schuine blik keek ze naar haar twee jongens, die in volle adoratie met hun neus bijna tegen de televisie plakten.
'Mama, ik wou dat jij altijd op televisie kwam,' zuchtte de jongste toen haar anderhalve minuut op het regionale nieuws er opzat.
'Ik wil daar hele dagen naar kijken.'
'Ja,' beaamde de oudste: 'want op televisie ligt je haar echt véél mooier.'

Inge B.

00:22 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-11-08

Hoogtepunt

Het hoogtepunt van het jaar. Dat is het ongetwijfeld. En zo jammer, dat het niet vaker is. Of misschien toch liever niet. Dat maakte het minder speciaal natuurlijk.

De opening. Nog zoiets leuks. Heel speciaal voor auteurs, uitgevers en sympathisanten. Lekkere hapjes en drankjes en hele leuke gesprekken. Hier en daar een bekend gezicht. Andere bekende gezichten spelen verstoppertje en vind je niet. Het is wat het is.

En dan het "echte" werk. Zitten op een stoeltje aan de andere kant van de tafels. Mensen als een langzame bonte zee voorbij zien stromen. De ene keer al wat meer bevolkt dan de andere keer. Mensen bekijken, zien hoe ze vlug een bladwijzer meegrissen zonder je aan te kijken, alsof ze bang zijn voor ... Ik weet het eigenlijk niet. Anderen slaan dan weer opgewekt een praatje. Een paar heel leuke fans komen op bezoek. Een feit waarvan zij en ook ik een tijdje sprakeloos zijn. Gelukkig zijn er boeken vol woorden.

Maar het allerleukste? Dat is Zus die naast mij zit. Die heel gezellig gek doet met een gekke hoed, die zomaar samen met mij een heel nieuw boek zit te bedenken op nog geen vijf minuten (en het dan nog ziet zitten ook :-), gezellig samen ons broodje knabbelen, uitpuffen van de stress van de lezing - die ook fantastisch was - uitleg geven over lezingen aan geïntrigeerde juffen, spontaan in de lach schieten als er weer iemand op ons af komt met een welgemeend: "Aha, de Inges!"

Zus, je bent er één uit duizend en ik wil nooit meer signeren zonder jou!

Inge M.

mingebingeklein

22:51 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |