01-12-08

Balanceren

Waarom is het nooit simpel, zoals bijvoorbeeld fietsen? Na een tijdje oefenen ben je vertrokken en nog een tijdje later gebeurt het zelden dat je nog valt. Of onzeker bent welke pedaal nu eerst moet, of waarvoor die remmen nu ook alweer dienden.

Waarom is schrijven niet zo simpel? Soms is het vliegen, soms is het wroeten. Elke keer is het onzeker afwachten. Is het goed genoeg? Kan ik het nog steeds? Wat als iemand het niet goed vindt? Wat als de meningen verdeeld zijn? Het is nog altijd vallen en opstaan.

Ik krijg ook een kick van een doos nieuwe boeken - al heb ik er nog maar één en lijkt het al heel lang geleden dat ik die doos kreeg. Ik kan niet wachten tot het volgende er is en het volgende en ... en ...

Maar dat vallen - en opstaangevoel is vreselijk. Het kweekt twijfel bij bosjes, het doet je manuscripten tegen de muren slaan, nagelbijtend bij de computer wachten, tot de mailbox uitspuwt waar je op zit te wachten, of juist niet.

Het is balanceren op een koord of een dolle rit in de achtbaan. Op de enge momenten wil je er meteen af. Maar op het einde van de rit, als je de fameuze doos vol met nieuweboekengeur openmaakt, wil je meteen een nieuw ticket kopen. Nu. Meteen!

Inge M.

16:37 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Daar gaat mijn illusie dat het alleen de eerste keer zo erg is...
Ik wens je toch gauw die fameuze boekengeurdoos toe.

Gepost door: veerle | 02-12-08

De commentaren zijn gesloten.