21-12-08

En dat voor een schrijfster. Schande!

De laatste dagen staat de telefoon roodgloeiend.
De vrouw had het kunnen weten.
Elk jaar bellen ze haar opnieuw.
Of ze geen origineel tekstje weet voor op het kerstkaartje?
Liefst in vijf seconden uit haar mouw te schudden.
Voor een schrijfster moet dat toch een eitje zijn.
Hoezo, ze heeft geen inspiratie?
Wat schrijft ze dan op haar eigen kaartjes?
De vrouw bekent schuld.
Wablieft? Een tekstje van het internet geplukt???!!!
De vrouw knikt.
'Maar wel handgeschreven, helemaal zelf met een zilveren pen', stamelt ze ter excuus.
En da's ook niet simpel, zo'n vijftig keer na elkaar.
Ze heeft er zelfs een ouderwetse schrijfkramp aan overgehouden.
Ha!

Inge B.

20:59 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-12-08

Tea for two!

Op de dag dat we het getalletje 2500 haalden, nog vlug even een kort berichtje. Noem het vreemd of niet, maar dit voorval geschiedde, vandaag en vers van de pers!

Kwart voor vier. Ik dacht, wat is ze stil, ik bel haar op. Greep naar de telefoon, drukte het nummer in, bezet. Vijf seconden later probeer ik opnieuw. Dit keer raak.

Op zich niet vreemd. Doodnormaal denk ik. Maar luister naar haar verhaal ...

Kwart voor vier. Ze dacht, wat is ze stil, ik bel haar op. Greep naar de telefoon, drukte het nummer in, bezet. Vijf seconden later wil ze opnieuw proberen, telefoon rinkelt.

Rarara, wie?

En nee hoor, dit is allang geen toeval meer!

Ziehier, op de 2500 op onze teller:

16:53 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-12-08

Het komt ...

Het moment waarop een verhaal af is, voelt alles goed. Het klopt, je krijgt er energie van en je straalt. Je laat het een tijdje liggen, leest het nog een keer opnieuw, schaaft en schuurt het hier en daar liefdevol een beetje bij en dan stuur je het tenslotte op naar de uitgever.

Vol verwachting, als een kind dat zijn schoen voor de Sint heeft gezet.
Het wachten begint.
Eerst gaat het wel.
Dan komt er plots een mail, het is goed.
Een moment van euforie, bijna beter dan toen het af was.
En dan is het weer wachten, want er moeten tekeningen bij.

Seizoenen gaan voorbij.
Het wachten doorstaat strenge vorst en verse bloemknoppen.
Het duurt lang.
Wanneer komt het?
Het verhaal, met tekeningen in een pdf gegoten.
Het drukken op de magische knop om het boek "net echt" te zien.
Vandaag kwam het niet en dat was heel moeilijk.
Morgen misschien?
Dat het ooit zeker komt, is nu echt een magere troost.

Ik zet alvast mijn schoen ...

Inge M.

18:44 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-12-08

Een geval van hoogdringendheid

De vrouw nam een boek en nestelde zich in de zetel.
Theetje bij de hand, dekentje over haar benen, kaarsje op tafel...
Ze had een uurtje, helemaal voor zichzelf, en een toren verlokkelijke boeken vers uit de bieb.
En toen gebeurde het weer.
Die twijfel.
Dat schuldgevoel.
Want nu zat ze hier wel lekker lui en gezellig te lezen, maar eigenlijk moest ze nog een verhaal vertalen, een gloednieuw verhaal schrijven, een structuur van een boek uitwerken, en wat lezingenadministratie bijwerken.
En eigenlijk was dat allemaal even dringend.
Néén! Duwde ze de verwijtende stemmetjes naar de vergeetput van haar geheugen.
Ze zou nu lezen! Want in de eerstkomende paar dagen kwam het er vast niet meer van. En bovendien moest die grote stapel boeken al binnen een week terug binnen.
Een geval van hoogdringendheid, besloot ze.
En hongerig draaide ze de eerste bladzijden om.

Inge B.

18:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-12-08

Balanceren

Waarom is het nooit simpel, zoals bijvoorbeeld fietsen? Na een tijdje oefenen ben je vertrokken en nog een tijdje later gebeurt het zelden dat je nog valt. Of onzeker bent welke pedaal nu eerst moet, of waarvoor die remmen nu ook alweer dienden.

Waarom is schrijven niet zo simpel? Soms is het vliegen, soms is het wroeten. Elke keer is het onzeker afwachten. Is het goed genoeg? Kan ik het nog steeds? Wat als iemand het niet goed vindt? Wat als de meningen verdeeld zijn? Het is nog altijd vallen en opstaan.

Ik krijg ook een kick van een doos nieuwe boeken - al heb ik er nog maar één en lijkt het al heel lang geleden dat ik die doos kreeg. Ik kan niet wachten tot het volgende er is en het volgende en ... en ...

Maar dat vallen - en opstaangevoel is vreselijk. Het kweekt twijfel bij bosjes, het doet je manuscripten tegen de muren slaan, nagelbijtend bij de computer wachten, tot de mailbox uitspuwt waar je op zit te wachten, of juist niet.

Het is balanceren op een koord of een dolle rit in de achtbaan. Op de enge momenten wil je er meteen af. Maar op het einde van de rit, als je de fameuze doos vol met nieuweboekengeur openmaakt, wil je meteen een nieuw ticket kopen. Nu. Meteen!

Inge M.

16:37 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |