09-01-09

Zwanger

Goh, dacht de vrouw.
Eigenlijk lijkt wachten op een boek eigenlijk heel erg op zwanger zijn.
Je krijgt een datum, en daar leef je dan naartoe.
D-day als het ware.

Nog zoveel maanden, weken, dagen...
Hoe zou het er in het echt uitzien?
Zou alles wel kloppen? Zal het mooi zijn?
En wat zullen de 'anderen' ervan vinden?
Zal het zijn weg vinden in onze veeleisende wereld?
Zullen de mensen begrijpen dat er een stuk van je hart, je ziel inzit?

Die vragen stelde de vrouw zich ook toen ze zwanger was van haar zoontjes.
En nu ze in het voorjaar twee nieuwe boeken verwacht spoken diezelfde vragen weer door haar hoofd.
Maar toch is het nog nét iets anders om in verwachting te zijn van een mensenkind.
Dat wist de vrouw na het mailtje van de uitgeverij wel heel zeker.

Haar jongens waren namelijk geen week te laat geboren omdat het papier op was!

Inge B.

14:20 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Haha!
Mijn baby's zijn altijd zwaar over tijd. Die moeten helemaal uit Nederland naar Jakarta gevlogen worden. Iedereen kent mijn baby's al voordat ik ze zelf in handen heb. En als ik de doos dan open maak, denk ik een piepklein beetje teleurgesteld: hé, die ken ik al. Die heb ik al gezien. Hij ruikt wel lekker nieuw en hij ziet er wel mooi uit, maar ik ken hem al.
Een echte baby vond ik dan toch weer een grotere verrassing.

Maar wens de vrouw veel sterkte. Wachten is zwaar.

Gepost door: Corien | 10-01-09

De commentaren zijn gesloten.