29-01-09

Gedichtendag

ik zit woordenloos in mijn stoel,

en staar naar het tere rijm op het gras

zie, een bevroren blad zweeft

tussen lege lijnen

 

waar gisteren nog was

ligt alles open

de dag is vers 

Inge B.

Hartelucht

de lucht is bont
net een lappendeken

ik staar er naar
nu al een paar weken

en zoek naar
die ene

wolk voor wolk
stip na stip

mijn hart bonkt -
mijn lief

en lonkt
naar hartelucht.

Inge Misschaert
(copyright)

11:47 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-01-09

De John Flandersprijs is dit jaar een dubbeltje!

header1143103580

Dit maak je als individuele schrijfsters, schrijfzusters, blogtandem en goeie vriendinnen vast maar één keer in je leven mee!

Gisteren werden we allebei opgebeld door de Kinderjury van de John Flandersprijs:

Eerst Inge Misschaert, want die heeft de John Flandersprijs gewonnen met het verhaal 'In de hemel bestaat Sinterklaas ook'

Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten, en gaat over een meisje met een hersentumor dat vecht tegen kanker, maar dat gevecht helaas verliest.

Daarna werd Inge Bergh opgebeld want die kreeg de eervolle vermelding van de John Flandersprijs toegekend voor het verhaal: 'Mis je mij?'

Dat verhaal gaat over een meisje dat zich de avond voor haar verjaardag voor haar ouders gaat verstoppen. Ze wil haar eeuwig afwezige ouders een lesje leren, maar groot is haar verbazing als ze haar helemaal niet blijken te missen.

'We raakten er niet uit,' zei het meisje aan de telefoon: 'maar we moesten de knoop doorhakken. En uiteindelijk hebben we gekozen voor het zwaardere thema. Maar het was een dubbeltje op zijn kant.'

Een dubbeltje op zijn kant?
Welneen!

Wij noemen het gewoon: een dubbeltje!

11:10 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-01-09

Doen jullie maar lekker door!

Een drukke dag met wel vijf lezingen. Zes keer drie trappen op en af, vier keer in een tel en een sprong van lokaal wisselen.
De vrouw en haar collega sleuren en slepen met koffers door het doolhof van een middelbare school. Ze struikelen nog net niet over hun tong die bij elke stap wat dichter bij de grond sleept.
Maar de dames laten zich niet kennen. Uur na uur leven ze zich volledig uit: muziek, dans, toneel, ze breien het in recordtempo, en met de nodige humor aan elkaar tot een overdonderende komische lezing.
Dertig pubers geven meer van zichzelf bloot dan ze eerst van plan waren, af en toe hangen ze slap van de lach over hun stoelen, tussen de schrijfopdrachten zitten echte pareltjes, en zelfs de juf vergeet even dat ze geen leerling meer is.

Dan gaat de bel, en komt het grootste compliment van de dag: niemand maakt aanstalten om op te staan.
'Ik vrees dat het tijd is,' merkt de vrouw op.
'Heb jij de bel gehoord?' vraagt een jongen.
Zijn buurman schudt het hoofd.
'De bel? Welke bel? Ik heb niks gehoord hoor!'
En de hele klas knikt instemmend.
'Wij hebben geen bel gehoord. Doen jullie maar lekker door!'

Inge B.

15:20 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-01-09

Wie is wie?

turbozus1Turbozus2

 Inge en Inge in 1984 ...

22:55 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-01-09

Nieuwe boeken!

Zowel Inge als ik hebben binnenkort nieuwe boeken! Kijk zelf maar hieronder!

 

 balthazarklein

 broertekoopklein

 devliegerklein

Boerderij_kaft

09:33 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-09

Rotletters!

Het jongetje protesteerde.
Hij hield van vastigheid.
Van regels waar niet aan te tornen viel.
Niet verder dan de hoek, was er geen millimeter voorbij, het nachtlampje bleef ook nooit een halve seconde langer dan vijf minuutjes branden, en 4 + 5 = 9.  Wat je ook probeert, vier en vijf bij elkaar opgeteld zullen nooit tien worden, of elf, of...
Dat was duidelijk. Daar kon je op rekenen.

Maar die rotletters deden volgens hem nooit wat ze hoorden te doen.
Zo schreef je rood met een 'd', wat hij belachelijk vond, want het kleinste kind kon de 't' op het laatst horen.
En 'au' leerden ze uitspreken als de 'ow' van pauw, grauw, flauw, lauw, ...
Maar toen de mus in het begeleidend verhaaltje op zijn poot klopte werd die 'au' plots een 'aw'.
Bovendien deed er nog een kraai mee. En werd de 'i' in dat woord plots een 'j'.

Moest hij eens proberen in zijn dictee!

Inge B.

10:09 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-01-09

Vriendschap

Mijn zoon plantte zijn ellebogen op de keukentafel en verzuchtte: "Het mooiste van de wereld is vriendschap."
Daarnaast passeerden nog liefde, spiderman en vrijheid de revue ;-)

Ik sneed kippenblokjes in stukjes en glimlachte om zoveel filosofie. Maar hij heeft gelijk, met zijn zeven jaar.

Vriendschap is écht het mooiste - of toch één van de mooiste dingen in deze wereld.

We filosofeerden lustig verder en oefenden ook nog eens ons rijm, altijd handig voor een schrijfster.

Vriendschap is warmte en heel veel geluk.
Een voortdurend gevoel van mijn dag kan niet meer stuk.

Vriendschap is de geur van kaneel in appelmoes,
Het is net als bijten in een warme soes.

Vriendschap is delen, vooral met veel snoep,
Altijd opnieuw, al loopt het soms in de soep.

Vriendschap is wijs en is goed voor je hart,
Het is het perfecte recept voor halve smart. (okee, die kwam van mij en toen ik 'smart' uitlegde, zei de zoon wijs dat dat door al die smarties kwam :-)

Na de karamellenversjes - waar ook een paar ondeugende bijzaten, tja, zes en zeven jaar, dat hoort erbij - glimlachte ik en strooide wat kaneel bij de kip met honing. Vriendschap - en dat heb ik vandaag mogen merken - is echt blij zijn als de ander iets krijgt, ook als je het zelf al hebt. Of als je dat juist niet hebt.

'Vrienschap wil ik nooit meer kwijt, mama,' zei mijn zoon, net voor hij op de kip aanviel.

Aan wijsheden van zevenjarigen valt niet te tornen. Echt niet.

Inge M.

19:18 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-01-09

Zwanger

Goh, dacht de vrouw.
Eigenlijk lijkt wachten op een boek eigenlijk heel erg op zwanger zijn.
Je krijgt een datum, en daar leef je dan naartoe.
D-day als het ware.

Nog zoveel maanden, weken, dagen...
Hoe zou het er in het echt uitzien?
Zou alles wel kloppen? Zal het mooi zijn?
En wat zullen de 'anderen' ervan vinden?
Zal het zijn weg vinden in onze veeleisende wereld?
Zullen de mensen begrijpen dat er een stuk van je hart, je ziel inzit?

Die vragen stelde de vrouw zich ook toen ze zwanger was van haar zoontjes.
En nu ze in het voorjaar twee nieuwe boeken verwacht spoken diezelfde vragen weer door haar hoofd.
Maar toch is het nog nét iets anders om in verwachting te zijn van een mensenkind.
Dat wist de vrouw na het mailtje van de uitgeverij wel heel zeker.

Haar jongens waren namelijk geen week te laat geboren omdat het papier op was!

Inge B.

14:20 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-01-09

Op Jipjip!

Vandaag staan we samen op Jipjip in de reeks die Richard Thiel over "onbekende kinderboekenschrijvers" startte in de maand januari.

Allen daarheen dus!

http://jipjip.web-log.nl/

Groetjes,

Inge & Inge

13:43 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-01-09

Gelukkig Nieuwjaar!

En hieronder het menu van oudejaarsavond, die Inge & Inge lekker samen met de ventjes hebben gevierd!

Het Menu

Voorwoord

Het menu was iets waar ik lang over nagedacht had. Zoiets liet geen enkele zichzelf respecterende gastvrouw aan het toeval over. Daarom was ik plichtsbewust in mijn kookboeken gedoken, terwijl andere dingen aan mijn geweten knaagden. Terwijl mijn vingers over allerhande moeilijke recepten gleden, gingen mijn gedachten hun eigen gang en tussen prei, ui of teveel look, passeerden minder voor de hand liggende dingen de revue. Het werk, de kids, de ouders ;-) Het huis, dat geld opslorpte en niet genoeg ruimte had. Of hadden we net veel te veel rommel? Als het aan eega lag, was het het laatste, maar daar nam ik geen genoegen mee. Ik verdiepte me weer in het kookboek. Het menu, dat was nu aan de orde. De rest van de gedachten legde ik het zwijgen op.

Hoofdstuk 1

Terwijl ik het winkelkarretje behendig langs de joelende kinderen laveerde, checkte ik snel mijn boodschappenlijst. De groenteafdeling was overvol, in terugkeren had ik geen zin. De glazen bak met kreeften deed me even huiveren. Kon je zo'n beest echt eten als je het levend had gezien? Ik dacht van niet. Gelukkig had ik voor een blik kreeftensoep gekozen. Met wat verse rivierkreeftjes erin werd dat een echte delicatesse. Ik keek halsstarrig niet naar de bak. De hapjes, ik moest me concentreren op de hapjes. Iemand reed met zijn kar tegen mijn hielen en ik hapte naar adem. Vooruit, hier kon je niet achteruit. De geitenkaashapjes niet vergeten afhalen bij de boerderij, noteerde ik in mijn hoofd. Ik keek in de kar. De chips, die mocht ik ook niet vergeten. De kids zouden mij vermoorden. In mijn hoofd speelde zich een gruwelijke scène af, ik glimlachte even. Misschien voor later, in een boek. Ik spiekte nog even op mijn lijstje. Zalm en kaas voor de rolletjes, scampi's voor de lepelhapjes, avocado's en gerookte eend voor de bordjes, ham voor de hammoestoostjes, altijd een voltreffer. Alleen nog gerookt spek voor de pruimen. Ik greep in het rek en plots was ik de afdeling uit. Opgelucht haalde ik adem en streepte dingen op het lijstje af.

Intermezzo

De rij was lang, de muziek oorverdovend. Sommige mensen hadden iets tegen de zeemzoeterige christmas carols die je overal hoorde rond kerst, maar ik kreeg koude rillingen van de stem van de vrouw die stond te schreeuwen alsof ze vermoord werd. Terwijl de rij traag vooruit ging en de champagnesorbet mijn handen verkoelde, bedacht ik hoe ik de zangeres op zeer barbaarse wijze tussen de kreeften wilde gooien. Met losse scharen, wel te verstaan. De kassabediende keek even op, het zweet parelde op zijn voorhoofd. Hij glimlachte scheef, ik lachte terug en vroeg me af of hij ook zulke moorddadige gedachten koesterde. Vast wel.

Hoofdstuk 2

Het hoofdgerecht, de piece de résistance, mocht niet mislukken. En daarom besloot ik om gezellig ouderwets te fonduën. Met z'n vieren lukt dat best. Geen kids in de buurt die de boel onderspetteren, en ook geen gehannes in de te kleine keuken met oude pannen en een verhit fornuis. Gewoon zorgen voor wat tomaatjes, wat kleine groente, het vlees en de sausjes. Eerst had ik het vlees zelf willen versnijden. Maar zo'n klaargemaakte schotel oogt leuk, ook al liggen er gehaktballen op. De sausjes had ik in een opwelling ook gekocht. Ik had eerst een romantisch idee om ze zelf te maken, zoals mijn moeder vroeger deed, maar dat is een hoop werk en ook een hoop restjes die niet lang goed blijven. Alleen de appel - en dragonmayonaise zou ik zelf maken. Niet vergeten de aardappelen te koken en het stokbrood af te bakken.

Hoofdstuk 3

De kers op elk diner is het dessert. Ik had boeken vol recepten, mappen die ook nog eens vol zitten en toch koos ik altijd voor hetzelfde: een roomijsbûche van Vienetta. Heerlijk romig en iedereen had er altijd zin in. Ik stelde me mijn gezelschap voor, gezellig rond de tafel, met een iets ronder buikje dan in het begin en glimlachte. Het werd leuk. Een oude dame sakkerde omdat mijn kar in de weg stond, maar ik trok me er niets van aan. Het was eindejaar. Het zou een tijd van vergeving en vrede moeten zijn, maar ik zag alleen maar vermoeide en sippe gezichten. Boze blikken en graaiende handen. Zorgrimpels in plaats van lachrimpels. Ik glimlachte nog eens extra naar de mevrouw. Ze trok één wenkbrauw op en ging er als een haas vandoor.

Hoofdstuk 4: Capita Selecta

Dit was het laatste hoofdstuk, dacht ik. Elk verhaal moet in schoonheid eindigen, hoe hard het ook kan zijn. Een goed einde of een slecht. Maar nooit een lelijk. Als het einde lelijk is, dan is het geen schoon boek. Zo is dat. En dus kiende ik de hapjes en zoetjes die bij de koffie / thee hoorden, zorgvuldig uit. Chocoladefondue, om in de sfeer van de fondue te blijven. Met fruit en peperkoek en marshmallows. Chocolade is een onderschat fenomeen in deze maatschappij. Het zou een standbeeld mogen krijgen. Van chocola natuurlijk. Soesjes moest ik maken, vroeg eega mij met een hondenblik. En na zo'n week als deze, kon ik de lieverd niets weigeren. Profiterollekes dus, waarvan ik hartgrondig hoopte dat het mij zou lukken. De vulling was niets, de soesjes waren het moeilijkste. Ach, dacht ik. Gewoon doen. En dat was dat. Ik sleepte de laatste tassen naar de auto en schrok van de overvolle koffer. Gelukkig nieuwjaar, dacht ik blij. Het zou leuk worden. Dat wist ik wel zeker.

Nawoord

Nadien zouden we spelletjes doen. Ik zou zoals gewoonlijk verliezen, of helemaal niet meedoen en zou dat maar een klein beetje erg vinden. We zouden nog nasnoepen van wat er overbleef. Mijmeren over de toekomst, over boeken, over huizen, kids en diep verstopte dromen. We zouden naar elkaar glimlachen en gelukkig nieuwjaar gillen. De nodige kussen uitwisselen en in het geheim onze zegeningen tellen. Zo zou het gaan. Ik glimlachte, startte de moter en reed naar huis.

Een heel gelukkig Nieuwjaar aan iedereen!!

Inge & Inge

 

02:03 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |