15-04-09

De diepe kelder en wat er daar gebeurde....

Onuitgenodigd raak je deze school niet binnen, zoveel is duidelijik. 'Visitors' moeten zich eerst aanmelden, een aanwezigheidslijst tekenen en een badge opspelden. Allemaal heel erg Amerikaans, net als de 'big smiles' en de welklinkende 'how-are-you's' waarop niemand echt een antwoord verwacht.

Nog geen tien minuten later staan we voor de brede deuren van de atoomschuilkelder. Die deuren van wel twintig centimeter dik gaan gelukkig niet dicht.

We zetten alles klaar voor de lezing en worden ingeleid door de directeur en Mic. En dan bijten we eindelijk de spits af. Al na de eerste twee zinnen, valt de spanning van ons af. Het zit goed, dat voelen we. Zelfs de aanwezigheid van de heel kritische directeur brengt ons maar even van ons stuk en de lezing wordt een succes. Dat merken we aan de giechels, de oprechte lachsalvo's en de blinkende oogjes van de kinderen.

Na een rondleiding in de school wordt ons een heerlijke lunch (paëlla!) voorgeschoteld en krijgen we wat meer uitleg over het schoolsysteem. Er wordt ons op het hart gedrukt om geen 'gemene' woorden te gebruiken en vooral ook benoemingen van geslachts- en andere meer intieme delen van het lichaam te mijden.  Maar daar zijn we heel gerust in, in onze lezingen komen zulke woorden écht niet voor.

Na de lunch is het alweer tijd voor lezing twee. Daar gebeurt het: Inge B. verliest zichzelf helemaal in het voorlezen van haar 'Spoken Bestaan Niet' en vertaalt 'giftge spin' als 'bitchy spider'...oeps!
De schooldirecteur vertrekt geen spier.
Na de lezing trekt hij aan haar mouw. Of hij haar even iets mag zeggen? Bibberend volgt ze hem.
'It was very good,' fluistert hij met glinsterende ogen. Een brede glimlach ligt op zijn gezicht.

Opgelucht herademen we. Yes!

Ha det bra!

Inge & Inge

 

17:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.