21-04-09

stavanger, slot!

We reden een paar straten verder, naar het kleine stukje Zweden dat Stavanger rijk is, namelijk de Ikea :-) Wij wilden wel eens weten of er daar een heel ander assortiment werd aangeboden. Dat bleek nogal mee te vallen, het leek wel alsof we in Gent rondliepen. En met ons dialect kwamen we ook een eind verder, het West-Vlaams klinkt namelijk net als Noors! Een heerlijk ‘Softis’ sloot de dag af, we betaalden cash, maar het had evengoed ‘med korte’ gekund.
De tweede dag werden we voor de welpjes gegooid. En wat voor welpjes! Het waren leuke groepen en al klonken onze stemmen de eerste vijf minuten wat bibberig (in het Engels!), dat ging bij de tweede lezing al heel wat beter! Nu, een week later, zit de Engelse lezing al stevig in onze vingers! Maar toen enkele ouders opperden om de lezingen ook elders in de wereld te brengen, op een internationale school op Aruba of Australië bijvoorbeeld, werden we toch wel wat bleekjes om de neus. Echte globetrotters zijn we nog niet, maar dat belette ons niet om met volle teugen van deze week te genieten. En wie weet komt het er toch ooit van, want de school beloofde ons een gloeiende referentiebrief na te sturen.
De hele week werden we door ons gastgezin, Ann, Robin en Christoph verwend en in de watten gelegd, we werden nog net niet rondgedragen :-) Ook door Mic en Johan, het tweede Vlaamse koppel in Stavanger, werden we met open armen ontvangen op een diner. De gastvrijheid van iedereen, de Noren, de Amerikanen, de Nederlanders, Engelsen en Vlamingen was hartverwarmend en gemeend.
We lieten onze boeken in de Nederlandse klas bij juf Marike achter, die er meteen de hele week zou aan wijden. De kinderen waren alvast erg nieuwsgierig naar de belevenissen van Witje, in “Spoken bestaan niet”, of de zoektocht van Balthazar in “Balthazar, de eenzaamste ezel ooit”. Er waren zelfs ouders die onze boeken speciaal vanuit België hadden besteld om in de paasvakantie te lezen.
Na een hartelijk afscheid, met de vraag om vooral nog eens terug te komen, verlieten we op vrijdag de ISS (International School of Stavanger) met gemengde gevoelens. We trokken nog eens naar het centrum van deze havenstad en kwamen met een prachtige blauwe lucht en dito temperatuur, nog heel wat mooie plekjes tegen.
Maar hoe beschrijf je de impact van zo’n enorm land, als je er slechts vijf dagen lamgeslagen van alle indrukken hebt rondgelopen? Hoe kun je de weidsheid en woeste landschappen in woorden vatten? De bergen en spiegelmeren, de bemoste indrukwekkende rotsen, de mistige landschappen waar je elk moment verwacht dat er een trol uit het struikgewas komt gesprongen? De typische huizen, met houten planken die in alle kleuren beschilderd zijn. De fjorden met water dat er al eeuwenlang stroomt en ons de verhalen van de Edda toefluistert. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Met een diepe zucht stapten we zaterdag op het vliegtuig. Verlangend om het thuisfront te begroeten, maar met een zweem van weemoed in onze harten. Naar dit prachtige land willen we ooit nog een keer terugkeren, dat is zeker.
‘Ha det bra’, fluisterden we voor de laatste keer, toen het vliegtuig sierlijk opsteeg. Diep beneden ons leek het alsof de fjorden ons uitwuifden.
Inge en Inge

stavanger5

stavanger6

stavanger7

stavanger8

stavanger10

16:01 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-04-09

De diepe kelder en wat er daar gebeurde....

Onuitgenodigd raak je deze school niet binnen, zoveel is duidelijik. 'Visitors' moeten zich eerst aanmelden, een aanwezigheidslijst tekenen en een badge opspelden. Allemaal heel erg Amerikaans, net als de 'big smiles' en de welklinkende 'how-are-you's' waarop niemand echt een antwoord verwacht.

Nog geen tien minuten later staan we voor de brede deuren van de atoomschuilkelder. Die deuren van wel twintig centimeter dik gaan gelukkig niet dicht.

We zetten alles klaar voor de lezing en worden ingeleid door de directeur en Mic. En dan bijten we eindelijk de spits af. Al na de eerste twee zinnen, valt de spanning van ons af. Het zit goed, dat voelen we. Zelfs de aanwezigheid van de heel kritische directeur brengt ons maar even van ons stuk en de lezing wordt een succes. Dat merken we aan de giechels, de oprechte lachsalvo's en de blinkende oogjes van de kinderen.

Na een rondleiding in de school wordt ons een heerlijke lunch (paëlla!) voorgeschoteld en krijgen we wat meer uitleg over het schoolsysteem. Er wordt ons op het hart gedrukt om geen 'gemene' woorden te gebruiken en vooral ook benoemingen van geslachts- en andere meer intieme delen van het lichaam te mijden.  Maar daar zijn we heel gerust in, in onze lezingen komen zulke woorden écht niet voor.

Na de lunch is het alweer tijd voor lezing twee. Daar gebeurt het: Inge B. verliest zichzelf helemaal in het voorlezen van haar 'Spoken Bestaan Niet' en vertaalt 'giftge spin' als 'bitchy spider'...oeps!
De schooldirecteur vertrekt geen spier.
Na de lezing trekt hij aan haar mouw. Of hij haar even iets mag zeggen? Bibberend volgt ze hem.
'It was very good,' fluistert hij met glinsterende ogen. Een brede glimlach ligt op zijn gezicht.

Opgelucht herademen we. Yes!

Ha det bra!

Inge & Inge

 

17:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-09

Stavanger, dag twee

Hilsen fra Norge!

Dag twee in Stavanger, Noorwegen

Al van toen het vliegtuig in een grote boog boven de haven van Stavanger cirkelde, vermoedden we het. Eenmaal voet op Noorse bodem werd het met elke teug frisse zeelucht steeds duidelijker. En in de auto, toen we doorheen het glooiende landschap naar ons logies werden gereden, wisten we het zeker. We willen hier blijven. Of tenminste terug komen …

In de mistige fjorden menen we trollen te bespeuren.  Achter elke bocht zit een ansichtkaart verstopt. Haarspeldbochten slingeren ons dal in, dal uit, steeds dieper landinwaarts.  We wanen ons ontdekkingsreizigers.  Dit is een prachtig land. We worden er zowaar stil van en voelen ons bespied door Thor (spreek je als Thoer uit) en zijn medegoden.  Dit spreekt zo tot onze verbeeldingskracht, dat onze vingers jeuken en dat doen ze nog steeds.

Na een stevige klim van de berg Dalsnuten wanen we ons op het dak van de wereld. Letterlijk in en boven de wolken en met een adembenemend zicht op de haven van Stavanger.  Zo willen we nog wel meer lezingen geven. Die lezingen? Daar moeten we trouwens pas morgen aan beginnen.  Jaja, we werken erg hard hier in Noorwegen. Zo hard, dat we na de klim als kleuters in de auto zitten te knikkebollen.

In een typische kaarsengieterij hollen we als heuse toerista’s van het ene naar het andere rek. Trollen, goud en zilver in een flesje, houten drinknappen, hoorns, borrelglaasjes, vlaggetjes, elandpels, onderleggertjes met ‘Hilsen fra Norge’, stenen die tot hartjes zijn gepolijst … We worden bijna lyrisch van al die kitch en co, al hadden we ons nog zo voorgenomen om niet in standaard toeristenvallen te trappen. Een uurtje – en twee zware tassen – later, stappen we de winkel uit. In onze portemonnee zit een rekening waarop het ontnuchterende bedrag van 700 prijkt, diep weggestopt. Onze enige troost is, dat het niet om euro’s gaat … Of wat dacht je?

Als afsluiter van de dag bekijken we Sverd i Fjell, drie fiere zwaarden, in de grond geboord door stoere Noormannen, of zo lijkt het toch. Drie zwaarden, twee sierlijke zwanen in de Hafrsfjord en de zon op het glinsterende water. Deze mysterieuze sfeer is onmogelijk met een camera vast te leggen, maar we doen ons best. Het monument staat er al meer dan een kwarteeuw. Het is opgericht ter herdenking van de zeeoorlog van 872, waarbij Koning Harald zijn vijanden versloeg en Noorwegen één land werd.

Wat we in de Internationale School van Stavanger uitspoken met een vleugelpiano, een polka dot zakdoek en het publiek, lees je in ons volgende bericht. Nu vertrekken we naar Zweden, of toch een stukje ervan.

Ha det bra!

Inge & Inge

Ps: voor onze vrouwelijke lezers, dit betekent niet dat je je aan je BH moet vasthouden … ;-)

 strav

strav21

strav3

strav4

19:25 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |