19-10-08

Ergerlijk

Waarom, vroeg de vrouw zich af, kwam de inspiratie zo vaak als de tijd op was, en had ze zeeën van tijd als de inspiratie op was?

22:13 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-10-08

Personages

"Gaat het dan over mij?" vroeg de leerling aan wie ik verteld had dat ze mij wel een beetje op mijn hoofdfiguur in mijn laatste verhaal deed denken.
Met veel geduld legde ik haar uit dat ik nooit een "levende persoon" als voorbeeld neem voor een personage, maar gewoon een trekje hier en een trekje daar.
"Maar je zei dat ik op haar leek," hield ze aan.
"Ja, een beetje wel," gaf ik toe.
"En hoe is ze dan?" vroeg ze nieuwsgierig.
Tja ... Hoe moest ik haar uitleggen dat het personage wel heel destructieve neigingen had?
"Ze lijkt een beetje op jou en ook een beetje op mij," zei ik tenslotte. En nadien was ik eigenlijk niet tevreden met dat antwoord.
Een ding is zeker.
Als het verhaal in kwestie verschijnt, is ze al oudleerling ... Stoer

Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-08

Wat een einde

De vrouw vond het gisteren al vreemd.
De auto viel af en toe gewoon stil.
Nu kon ze zich daar wel iets bij voorstiellen, want na een lezing voor een complete basisschool, wel 119 dolenthousiaste kinderen sterk, had ze eigenlijk ook zin om stil te vallen. Maar dat kon niet. Ze moest rijden. En dat gaat sneller met een auto waarvan de motor draait. Dus startte ze haar uitgeputte roestbak weer op. En mompelde tegen haar collega dat het hoog tijd werd dat het voorjaar kwam. En de nieuwe auto waarvoor ze spaarde.
Deze morgen had de auto een ochtendhumeur. Hij gromde en zuchtte, protesteerde en viel stil. Wel drie keer op rij. Nog voor hij goed en wel gestart was.
De vrouw miljaarde en mopperde, stampte op het gaspedaal en de koppeling. En rukte van pure frustratie het stuur bijna los, terwijl op de achterbank haar oudste zoon juichte dat ze 'lekker te laat' zouden komen.
De vrouw probeerde het nog eens. Ze zette de auto in neutraal en liet die achteruit de oprit afbollen. Snel draaide ze de sleutel om en gaf gas. Het lukte, ze reden!
Twee straten verder viel haar oog op de benzinemeter. Die stond al voorbij rood. Voorbij het niemandsland zelfs, dat tussen het rood en de onderkant van de meter zit. Toen herinnerde ze zich dat ze eigenlijk al twee dagen geleden had moeten tanken. En dat ze zich dat toen ook voorgenomen had. Maar dat blijkbaar net zo snel weer was vergeten.
Ze moest ook zoveel onthouden: verhalen en personages, plots en deadlines, afspraken en opdrachten. Daar kreeg ze het gewone leven af en toe niet meer bijgepropt. Met toegeknepen billen van de spanning stuurde ze haar uitgedroogde kar over de veel te lange steenweg en bolde de laatste meters naar het benzinestation in neutraal.
Net voor de pomp viel de auto stil. 
Was dit een boek geweest had ze vast luidop 'cliché!' gebromd. En teleurgesteld geweigerd om nog verder te lezen.  Nu kreet ze opgelucht de vogels uit de dakgoot, en maakte nog net geen vreugdedansje.

Inge Bergh

12:12 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-08

Klop ...

Moe ...

 

11:01 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-10-08

Ze vraagt het zich al de hele morgen af

De vrouw weet het niet.
Hoe je dat geluid in woorden kan vangen.
Een 'pets' klinkt te zacht.
Een klap, daarvan sta je minstens op je benen te wankelen, en dat was niet het geval. Nét niet.
Een dreun? Neen, haar jongste lag niet onderuit. Toch niet lichamelijk.
Eigenlijk komt een 'mep' nog het meest in de buurt.

Deze morgen bracht de vrouw net als altijd haar twee jongens naar school.
Op het voetpad dwarsten ze een klasgenootje met vrolijke blonde krullen. Het mannetje dribbelde mee aan de hand van zijn gehaaste moeder. 'Hé goeiemorgen!' riep de krullebol de naam van haar jongste jongetje. En net toen die opkeek gaf het hij het jongetje een mep. Voluit in het gezicht. Met een heel gemeen lachje op het gezicht.
De vrouw stond perplex.
En dat beterde niet toen de gehaaste moeder zonder omkijken, excuus, of wat dan ook, 'maar jongen, wat doe jij nu toch?' vroeg. Op een heel zorgzaam toontje. Het lelijk vrouwmens vroeg nog net niet of die kleine tijdens het slaan zijn hand niet had bezeerd?

En nu vraagt de vrouw het zich al de hele morgen af.
Hoe je dat gevoel in woorden kunt vangen?
De woede die in haar opvlamde net nadat het was gebeurd. Ze had de moeder en het rotkind zo bij hun blonde haren tot voor de voeten van haar kleine jongetje willen sleuren. Oh, en ze de botten uit het lijf rammelen, dat had ze ook wel gewild. Tot ze zich excuseerden.
Maar het ergst was nog wel het gevoel dat haar hart in rafelige randen uit elkaar werd gescheurd, toen ze haar kleine jongetje in de armen van de kleuterjuf moest dwingen. Met paniekerige ogen die seinden dat hij niet wou. Met armen die naar haar reikten: neem me terug mee.
Maar hij moest blijven.
Datzelfde jongetje dat zich deze morgen nog zo had verheugd om naar de klas te gaan.
Haar hart krimpt ineen als ze er nog maar aan denkt.

Dat gevoel dus.
Ze kan het niet omschrijven.
Soms deugt ze niet als schrijfster.

Inge B.

09:58 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-10-08

Scherm

Het scherm is meters breed. Ik krijg een nekkramp door van de ene naar de andere kant te schieten. Bovendien is het verkeerd geconfigureerd en staat het beeld veel te breed. Tja, breedbeeld ...

En intussen is het druk in mijn hoofd. Het verhaal duwt en bonkt langs alle kanten. Er wordt op de laptop getokkeld - vanwege het brede beeld van de "gewone" pc.

Of misschien moet ik toch maar een keer met de pen ... ? De kramp slaat meteen over naar de hand. Geen goed idee dus, al lijkt het nog zo romantisch.

Ach ja. En morgen school en nog zoveel te doen. Kids in de boterhamdozen. Boterhammen aankleden, zwemgerei meegeven. Of was het omgekeerd? Niet vergeten dat die ene leerling bijles moet en die andere een toets moet inhalen.

Het verhaal moppert.

De konijnen moeten eten en hebben ze nog wel drinken en wat met de katten?

Het scherm wordt zwart.

Het uur der spoken is nabij. Ik gaap, sluit de computers eensgezind af en slaapwandel mijn bed in.

Het verhaal blijft spoken.

Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-08

Seks

"Beste mevrouw de schrijfster,"

titelde de brief.
De vrouw was blij verrast.
Zo kreeg je ze niet vaak meer.
En vol verwachting las ze verder: 

"Ik ben C., ik ben 14 jaar en studeer Latijn in het L. College. door mijn vriendin heb ik jouw boek gelezen.
Ik lees niet vaak boeken zoals die van jou.
Meestal lees ik boeken over incest en verkrachting, omdat daar sex in voorkomt.
In jouw boek staat niks over sex.
Maar toch heb ik het graag gelezen.
Groetjes, C."

Er zaten een omslag en een postzegel bij, en het adres van de briefschrijfster was al netjes op de omslag voorgeschreven.

"Beste C".

antwoordde de vrouw.

"Ik was verrast toen ik jouw brief las.
Zo'n keurige brief als die van jou krijg ik niet vaak.
Blij dat je van mijn boek genoten hebt."

Inge B.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-10-08

Het huis

Ik heb er veel. Genoeg om een kamer, wat zeg ik, een heel huis mee te decoreren. Ach, misschien overdrijf ik wel een beetje. Maar toch dik een map vol. Dat wel.

Er zijn er bij met maar één zinnetje op. Waarbij pakweg vijftien luttele woordjes je hoop compleet de bodem in slaan. Er zijn er bij met meer uitleg. Wat er fout is, dat staat er vooral. Wat beter kan. Waar je op moet letten. Soms staat er ook een adres bij. Want daar kun je "het" leren.

Het is niet gemakkelijk, dat wist ik. Er is zoveel, er is overdaad. Maar ik wilde zo graag. En ik denk dat er heel veel zijn die waren zoals ik. Zo graag willen. En het lukt maar niet. Volhouden is een deel van mij, opgeven staat niet in mijn woordenboek. Ik hield vol. Bestudeerde de tips. Vroeg me af wat "Past niet bij het huis" eigenlijk betekende. Schreef me in voor een cursus. En voor nog eentje. Leerde daar veel, maar niet alles.

Wanhoop en hoop. Ups en downs. En vele jaren zwoegen en proberen. Schrappen, herschrijven. Denken en dromen.

Kun je het "leren"? Is het een ambacht of een roeping? Is het voor de volhouders? Of is er meer nodig? Is talent iets dat meetbaar is? Is het toeval of puur geluk? Ik weet het nog altijd niet.

Met een klein beetje adoratie aai ik de groenige cover. Het is me toch maar gelukt, denk ik, stiekem trots. En dat is iets wat ik nooit zal vergeten, al staan daar ooit honderd covers in mijn boekenrek.

Inge M.

19:49 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-10-08

Doen alsof

De vrouw doet vaak alsof.
Als ze ergens moet zijn bijvoorbeeld.
Dan glimlacht ze gemoedelijk, beantwoordt ze vragen met groot gemak, signeert zwierig boeken en blaadjes alsof ze ervoor in de wieg gelegd is. En soms, heel soms, voelt het een klein beetje alsof dat ook zo is.
Maar meestal doet ze het gewoon in haar broek.  Haar hart bonkt telkens weer in een tempo, en met een dreun waarop een drilboor jaloers zou zijn. En dat ze niet gillend van het podium wegvlucht heeft ze dan weer gewoon aan het 'konijn-gevangen-in-het-licht'-effect te danken. Al hebben die konijnen meer geluk, vind ze: die moesten niks zinnigs uit hun keel gewurgd krijgen op zo'n moment. Dat is in haar geval vaak anders.  In haar meest bevroren ogenblikken krijgt ze vaak een microfoon onder de neus geduwd.  Blijven glimlachen, houdt ze zichzelf dan steeds weer voor. En vergeet in godsnaam vooral de titel van je laatste boek niet! Want ja, dat had ze ook al eens gepresteerd. En toen had ze nog maar één boek nota bene.
Gemakkelijk vindt ze het niet.
Dus doet ze vaak alsof.
Alsof ze een echte 'auteur' is.
Terwijl ze vanbinnen elke keer weer met hart en ziel verlangt naar haar oude houten schrijfstoel, haar knusse bureautje, de laptop en de poes. En het gewoon onzichtbaar schrijver zijn.

Inge B.

07:30 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-10-08

Geduld?

Ik hield het niet meer uit. Mijn nek deed zeer, mijn hoofd bonkte alle kanten op en mijn ogen waren al een tijdje op het scherm vastgebrand.
'Denk erom, je moet veel geduld hebben,' hoorde ik de stem van haar zus in mijn hoofd.
Alles goed en wel, dacht ik, maar waar koop ik dat?
Geduld per kilo, of nee, in tonnetjes?
's Morgens bij het ontbijt, een goeie schep in mijn yoghurt, is veel beter dan suiker. Of misschien onderweg, terwijl mijn vingers een tokkeldansje op het stuur maken als ik weer eens in de file moet staan. Al gebeurt dat niet zo vaak, dat geef ik eerlijkheidshalve toe.
Geduld. Ach.
En dan is het plots op. Vingers tikken razendsnel een bericht, één muisklik later is het verdwenen. Mijn voorraadje geduld op. En dan toch, een bericht terug.
Met glanzende ogen lees ik het korte tekstje.
Iemand is heel enthousiast over mijn verhaal.
Ik voel mijn voorraad geduld weer stijgen, alsof ik in een computerspel zit en een nieuw leven krijg.
Vooruit dan maar.
Iemand zin in een spelletje patience?
Inge M.

10:45 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-08

Dat is nog eens een vraag!

'Mama,' vraagt het jongetje: 'hoeveel is zeven maal zeventig? Is dat meer dan een miljard?'
'Neen,' antwoordt de vrouw terwijl de radertjes in haar hoofd op volle toeren draaien. Ze weet nog niet precies hoeveel dat nu weer is, maar alvast een heel stuk minder dan een miljard.
'Maar wel meer dan een miljoen?'
De ogen van het jongetje schitteren vol verwachting.
'Neen,' schudt de vrouw het hoofd. De radertjes in haar hoofd klikken en voor haar ogen ziet ze plots een getalletje flikkeren.
'Eigenlijk is het net niet eens de helft van duizend.'
'Dat kan niet, mama!' roept het jongetje verontwaardigd uit.
'God kan toch wel veel verder tellen? In de bijbel staat dat Hij zeven maal zeventig maal zegt dat het niet erg is als we stout zijn. Wat gebeurt er dan als wij één keer meer stout zijn?'
'Och', haalt de vrouw haar schouders op. 'Dat heeft Hij niet echt gezegd hoor. Hij bedoelt natuurlijk dat Hij ons oneindig graag ziet en ons steeds weer opnieuw laat proberen om lief te zijn voor elkaar. Alleen diegene die de Bijbel schreef kon niet verder dan 490 tellen denk ik.'
Het jongetje fronst.
'Kan jij verder tellen?'
Ze knikt.
Het jongetje gooit zijn armen omhoog in ongeloof.
'Maar waarom hebben ze jóu dan niet gevraagd om de Bijbel te schrijven?'

Inge B.

23:13 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Strijk en toonladders

Lekker gezellig druk, denk ik dan.
Een hand aan het strijkijzer, de andere holt toonladders over de bestofte piano en mijn ogen glijden de kamer rond, op zoek naar de stofzuiger. Waar heeft dat ding zich alweer verstopt?
Maar dan zweven mijn ogen over de pc. En het is om zeep. Eerst knipoogt hij. Het scherm flikkert een beetje. Ik hoor een mailtje binnenrollen, wie zou dat zijn? Ik negeer, hol verder toonladders en strijk met man en macht de Mount Everest strijk weg die zich in mijn huiskamer heeft opgehoopt.
De pc springt beledigd op schermbeveiliging. Dat ook nog. Nu flitst het uur in geuren en kleuren over het scherm, ik volg het met mijn ogen en word er draaierig van.
Mijn strijkijzer ligt stil, de toonladders stoppen (niemand die daarover klaagt :-) en ik staar naar het scherm.
Een ogenblik later zit ik voor het scherm en tokkel lustig toonladders vol letters over het witte papier. Ik strijk ze uit tot woorden en zinnen en voel me als een vis in het water.
Het licht verbrande overhemd gloeit nog lichtjes na. Ach ja. Ik zat toch zonder poetsdoeken.

Inge M.

09:27 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-10-08

Oh help!

Daarnet rolde een mail binnen waarvan de vrouw het eerst heel warm, en daarna weer heel koud kreeg.
Het ging over haar laatste boek.
Ze werd helemaal de hemel ingeprezen.
Iemand had haar boek geanalyseerd, uitgetest, helemaal binnenstebuiten gekeerd, het verhaal ontleed, uitgerafeld en uitstekend bevonden. Een prentenboek met diepgang, vond men van haar boek.
De vrouw las gretig verder.
En toen kreeg ze het koud.
Want diezelfde persoon had ontdekt dat de recensie die na al dat lezen, analyseren, wikken en woorden wegen zo zorgvuldig was geschreven, door iemand anders voor meer dan de helft was overgenomen. En voorzien van een paar persoonlijke toetsen op een andere website, ondertekend door een andere naam, was geplaatst.
De vrouw had, zich van geen kwaad bewust, ook deze geplagieerde recensie op haar blog geplaatst.
De recensente was woest.
Niet op de vrouw. Gelukkig maar.
Maar ze heeft toch maar snel de recensie waarover het allemaal ging, van haar blog gehaald.
Nu voelt ze zich een beetje als het spookje in haar boek.
Bang voor de schaduwen op de wand...

14:19 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-08

Geen fantasie!

Zoon en dochterlief spelen "slechterikje". Groot tumult ontstaat plots. Gekrijs, gejank en gehuil roepen mij meteen weer tot de orde.
'Hij wil nooit pakkertje spelen en ik wil ook eens slechterikje zijn!' huilt dochterlief boos.
'Maar dat is niet leuk,' vindt zoon wijsneuzerig. 'Ik ben gewoon een veel slechtere slechterik.'
'Goed, dan speel ik wel pakkertje,' zeg ik tegen dochterlief. 'Maak maar dat je wegkomt!' gil ik gespeeld boos.
Zoon staat mij fronsend te bekijken.
'Mama, dat kan toch niet, jij hebt toch helemaal geen fantasie?!'
Daarop volgde een uitstekend spelletje Slechterikje ...

Inge M.

13:41 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-10-08

De speech

Als door een bij gestoken veerde de vrouw op.
Ze hadden haar naam genoemd. Zij was de volgende.
Nu was het haar beurt om de gevierde illustratrice in de bloemetjes te zetten.
Om tegelijk ook haar boek voor te stellen.
En dit zo te combineren dat de mensen met gloeiende oren en glinsterende oogjes naar haar zouden luisteren.
Ze wist tot op het moment waarop de eerste klank uit haar keel rolde niet hoe ze dat zou aanpakken.
En toen de laatste klank uitdeinde wist ze niet hoé ze het in godsnaam voor elkaar gekregen had. Het publiek lachte, applaudiseerde, en overal zag ze vrolijke gezichten.
Achteraf werd ze verschillende keren gefeliciteerd met haar 'speech'.
Verdorie, dacht de vrouw, had ik nu maar eens goed opgelet. Dan wist ik voor de volgende keer precies hoe het moest!

Inge B.

23:42 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Feest!

Ze was opgewonden.
Zou niet iedereen dat zijn?
Het werd vast heel leuk.
Veel mensen en zo.
En lekker eten.
Praatjes.
Zo gaat dat nu eenmaal.
Maar op dit feest zou het anders zijn.
Daar zouden de praatjes alleen over boeken gaan.
Over verhalen.
En inspiratie.
Spanning.
Personages misschien?
Ze glimlachte traag.
Het werd vast heel leuk.

Inge M.

00:11 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-08

Zou ze wel, of zou ze niet?

Ik haal het niet dacht de vrouw somber.
En in plaats van nog een tandje bij te zetten, sloot ze de computer af.
Als ze het toch niet haalde dan kon ze maar beter stofzuigen, dweilen, stof afdoen, de bedden verversen.
Ze voelde zich meteen heel wat lichter in het hoofd. Had ze altijd.
In een huis dat schreeuwde om aandacht kon ze niet werken.
Nu had ze natuurlijk nog véél minder tijd om de deadline te halen. Het zou een huzarenstukje worden.
Ze schreef namelijk altijd een beetje als de processie van Echternach: twee stappen vooruit, één achteruit. Schoot niet echt op. Een heel uur bleef ze treuzelen.
Zou ze wel, of zou ze niet?
Ach, dacht ze toen, we beginnen er gewoon aan. En we zien wel.
Vijf uur lang mepte ze haar toetsenbord lam.
Toen was het af.
Nu nog printen, panikeerde ze, want de inkt was bijna op.
En bij het opslaan op cd-rom had ze een hulplijn nodig. Maar het lukte.
Een half uur voor sluitingstijd vloog ze het postkantoor binnen.
'Goed afstempelen,' commandeerde ze de bediende, 'zorg dat de datum er goed opstaat.'
Een stortvlaag spoelde haar terug naar huis.
Maar de poststempel zat droog en wel in haar zak.
Ze had het gehaald!
Wie had daar ooit aan getwijfeld?

Inge B

09:56 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-10-08

Onzichtbaar

Dat ze het niet kunnen zien. Dat vind ik het ergste. Ik wandel over straat en verwacht heus geen buiging of rood tapijt. Maar ergens moet toch iets te zien zijn?
Aan mijn gezicht? Mijn ogen? Mijn handen misschien?

Schrijvers zijn onzichtbaar en soms is dat leuk. Je kan in boekhandels doodleuk naar je eigen boek informeren, zonder dat iemand het merkt. Als er geen inspiratie is, dan is dat niet erg. Voor even dan.

Maar toch. Soms heb je een aai, een knuffel en een klopje op je schouders nodig. Soms wil je gewoon eens horen: 'Wat goed van jou!'

Ach.
Weet je wat?
Ik schrijf nog wat verder.

Kom je straks op de thee?

Inge M.

08:42 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-10-08

De roos die geen rus was

Jongen, je moet lezen wat er staat!
viel de vrouw ongeduldig uit tegen haar zoontje, die voor de zoveelste keer van een 'r oo s' een rus maakte.
'Er staat roos, met een 'oo' geen 'u'. Je moet goed kijken, en lezen wat er staat.'
Later, zei het jongetje wijsneuzerig, dan ga ik lekker mijn eigen verhaaltjes schrijven, en dan moet JIJ lezen wat er staat. En ik ga lekker veel over 'rus' schrijven.
Hij stak nog net zijn tong niet uit.

Inge B.

00:05 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-09-08

Nooit gedacht ...

Toen ik het formulier invulde, had ik het nooit gedacht.
Het was een opwelling, een zot idee, zoals ik er wel meer heb.
Maar het was ingevuld en verstuurd voor ik er erg in had.
Gebeurd is gebeurd.
Er komt vast niets van, troostte ik mezelf.
Alleen aan de zus vertelde ik het.
Het werd een geheim.
Een zot geheim.
Dat sproot voort uit een droom.
Eerst was er de droom van een boek.
En toen het boek er was, was er de droom van een groot scherm.
Daarom het formulier dus.
Maar dat draaide vast op niets uit.
Vast.
Niemand zou het ooit weten.
Die zotte eer was gered.

En nu vandaag, out of the blue.
Een mail.
Van een regisseur.
Mijn mond viel open.

Wordt ongetwijfeld vervolgd :-)

Inge M.

22:32 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Nicnacjes

De vrouw was er nog niet helemaal door.
Niet door de tekst.
Maar nog minder door het gevoel dat alle lettertjes in haar hoofd bevroren waren.
Of nog erger, gewoon weg, verdwenen, op.
En dat zei ze dan ook luidop.
Niet veel later kwam het jongetje aangelopen.
'Hier,' gaf hij haar gul een potje gevuld met letternicnacjes.
'Misschien dat deze helpen.'
Ze kreeg er op slag inspiratie van.
Een blogpostje.
Elk begin is klein, troostte ze zichzelf.

09:30 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-09-08

Als ik nu eens ...

ik denk
het kriebelt

Wie?
Ha, die natuurlijk.
Zie je haar niet?
Daar is ze.
ja, zo is het goed
en dan komt die erbij,
en misschien die nog.

waar?
goh, misschien ... daar?
of daar?
Twijfel rijst.
Ik denk er nog even over na.
Wat er gebeurt?
Tja, er kan zoveel gebeuren.
Weet je wat?
Ik vraag het haar eens,
misschien weet zij het wel?
Nee dus.
Ach.
Ik wacht gewoon nog even.
Straks komt het wel.
Maar ...
Dat is het natuurlijk,
juist ja.
Als ik nu eens ..

Inge M.

11:18 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-09-08

Knock-out

Er waren al heel wat mailtjes aan voorafgegaan. Meer dan een jaar geleden had de vrouw een eerste poging gewaagd. Dat was toen op niks uitgedraaid. Misschien zou het deze keer lukken?
Ze deed het graag: de trein nemen met in haar hand het koffertje vol boeken, brieven en foto's. En ook het vertellen over boeken.
Haar boeken. Vol zinnen die ze eenzaam aan het papier had toevertrouwd. Verhalen waarin ze stukjes van haar ziel had gelegd. Maar die nu samen met haar het land doorkruisten.
Het was altijd een beetje reizen, vond ze. En elke school, bibliotheek of cultureel centrum was steeds weer een compleet andere bestemming. Met een heel ander publiek.
Toen kwam dat ene mailtje: ze mocht gaan. Niet met de trein, want dat was ondoenbaar. Noorwegen ligt dan ook niet naast de deur.
En gelukkig moest ze niet alleen gaan.
Haar thee-, lees-, en schrijfzus ging natuurlijk mee.
Dat was het plan.
Tot die zus opmerkte dat ze 'een beetje verstrooid was geweest'. De aangevraagde data waren helemaal fout. Ze kon echt niet mee die week van die maand.
De vrouw had het gevoel dat ze op een roetsjbaan zat.
Weer werd er gemaild, twee keer zelfs.
Weer werd er gewacht.
Weer werd een gat in de lucht gesprongen.
Want weer kwam die ene mail: ze mochten gaan!
In een andere week van een andere maand.
En de thee-, lees-, en schrijfzus kan gelukkig mee.
En anders slaat de vrouw die wel knock-out.
Hoeveel kilo handbagage mag er ook al weer mee op het vliegtuig?

21:38 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-09-08

Zwanger!

Ze klonk laaiend enthousiast, een beetje buiten adem.
Op de achtergrond hoorde ik stationsgeluiden.
Zus en ik luisterden glimlachend naar haar spraakwaterval.
Ze moest oefenen, oefenen en nog eens oefenen en dan kwam het er.
We waren blij, het was ook ons kind.
We zuchtten samen.
Het was een goeie zucht, eentje van hoop.
'Mijn eerste,' straalde ze. Haar glimlach was zelfs door de telefoon te horen.
'Inderdaad,' zeiden we. 'Daar klinken we op!'
'Ik ga super mijn best doen,' ging ze verder. In gedachten zagen we haar schetsen.

'Wij ook,' lachten we. In onze gedachten begonnen woorden rijtjes te vormen. Beelden kwamen tot leven.
De geboorte van een boek.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-09-08

Belachelijk

Al sinds haar kinderen geboren waren had de vrouw hun kleren onderin de buffetkast gelegd. Ze hadden er elk een plank.
Tot het te krap werd.
Er kon geen hemdje meer bij en in de mand met gestreken kleren lagen nog stapels broeken en shirts.
Eindelijk besloot de vrouw dan toch de kleerkasten op hun slaapkamers uit te ruimen en te gebruiken voor wat ze eigenlijk gemaakt waren: de opslag van kleren.
Twee grote zakken vol oude en afgedankte rommel werden klaargezet voor het containerpark en de kringloopwinkel en evenveel zakken vol baby- en peuterkleertjes werden naar beneden gedragen, klaar om doorgegeven te worden.
De vrouw sorteerde en plooide, sleurde stapels kleren de trappen op, stofte en sopte, en een halve dag later was het gepiept.
Nu had ze twee hele planken vrij in de kast beneden. Daar pasten de spelletjesdozen mooi op. Voorlopig hadden die een plaatsje gevonden in en naast het boekenrek. Weer sopte en stofte de vrouw, ze sorteerde en stapelde, en zie: nu had ze warempel een mooi gevulde spelletjeskast én een lege boekenplank in de boekenkast!
Het perfecte plaatsje om haar eigen boeken een plaatsje te geven, dacht ze, en vrolijk voegde ze daad bij woord.
Ze zette haar boeken op een rijtje en ging trots met haar vinger langs de ruggen. Negen boeken door haarzelf geschreven... Negen boeken waarop haar naam prijkte! Tien, als je de bundel meetelde waarin een verhaal van haarzelf was opgenomen. Toch al een behoorlijk rijtje, meende ze verrukt.
Toen kwam het jongetje voorbij.
'Mama,' vroeg hij oprecht verbaasd: 'waarom staan er hier zo belachelijk weinig boeken op die plank?'

Inge B.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-09-08

Thee voor twee

Daar kwam een leuk ideetje,
't Sprong fluks in mijn gedachten.
Het kriebelde een beetje,
Maar dat was te verwachten.

Het ging niet weg, integendeel,
Het zoemde in cirkeltjes rond.
Het was nooit stil, het kwetterde veel,
Het maakte het erg bont.

Het werd erg laat en tijd voor thee,
Mijn zus deed lekker mee.
Ik zette dus een grote pot thee,
Een portie thee voor twee.

Bij een goedgevulde mok of twee,
vroeg ik haar wat zij dacht,
Een nieuwe blog met alleen ons twee,
Dat had ze al verwacht.

Zo is dit nu een lijfgedicht,
van onze thee voor twee.
Kom alsjeblieft, maar niet verplicht,
maar lekker op de thee.

Inge M.

 

21:41 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Er zijn zo van die dagen...

Soms heeft de vrouw zo van die dagen.
Zo'n dag waarop ze in haar schrijfstoel zit en denkt dat het haar nooit meer lukt.
Dat de sluizen in haar hoofd voor eeuwig en altijd op slot zullen blijven. 
De woordenfontein opgedroogd blijft tot het einde der tijden.
Of toch minstens tot het einde van haar tijd.
Vandaag was zo'n dag.
Ze staarde naar het blad.
Tokkelde wat... naast het keyboard.
Zuchtte, en staarde nog wat meer.
En dat was het dan.
Het verhaal zat tussen haar oren.
En weet je wat?
Het zit er nog.

Ergens...

Inge B.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-09-08

Prachtig verhaal

Een opdracht voor een leuk verhaal rolt binnen. Voor tienjarigen, heerlijk. Fantasie. Dat is al moeilijker.
Maar er wordt gedacht.
Er wordt gepeinsd.
In de werkelijkheid klimmen wanhopige mensen in kranen op zoek naar een beter leven.
In de gracht zit een eenzame duif.
Klik, zegt het in mijn hoofd.
Het verhaal rolt er uit.
De deadline wordt vlotjes behaald.
Spanning.
Afwachten.
Aftellen.

Geduld is niet aan mij uitgedeeld, ik stond vast op de laatste rij. Toch wacht ik zeker een hele week voor ik eens voorzichtig por.
'En?'
De mailbox blijft heel erg leeg.

Alweer wordt gewacht. Een maand verstrijkt. De tijd gaat snel, het is september, ik deel boeken uit en geef les. Ik smeer boterhammen voor schoolgaande kids, controleer huiswerk, maak gymzakken, balletzakken, zwemzakken en koekendozen klaar. Speel instanttaxi tussen manège, balletschool en turnzaal. De pianolessen beginnen weer, ik tokkel er lustig op los. Intussen zit de duif in mijn hoofd, in een diep hoekje.
Ik besluit toch nog maar eens te porren. Een mailtje vliegt de duif achterna.

Een mailtje floept binnen, een paar dagen later. Nietsvermoedend klik ik het open.
Of ik eventjes een korte biografie kan schrijven, dat in het boekje bij mijn prachtige verhaal zal verschijnen?
Ik ben sprakeloos. Heel even maar. Dan glimlach ik. Op het dak van de buren zit een rijtje duiven gezellig met elkaar te keuvelen.

Juist, ja.

Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-08

Afgewezen

Het jongetje ramde luidruchtig de toetsen van de plastic typemachine. Vel na vel vulde zich met scheve lijntjes vol letters en stipjes. Hier en daar kraste hij iets wat op een tekening moest lijken. Echte woorden schrijven kon hij nog niet, dat was pas voor volgend jaar. Maar hij kon heel goed doen alsof, en werkte stug door. Hij schreef een boek.
Meer dan een uur lang had hij de toetsen mishandeld, maar nu was hij eindelijk klaar. Glimmend van trots verzamelde hij de blaadjes en droeg ze naar de speelhoek.
'Broer,' sprak hij plechtig: 'ik heb een boekje geschrijft, speciaal voor jou.'
Maar klein broertje was niet onder de indruk. 'Ik wil dat niet,' was zijn antwoord en hij bouwde onverstoorbaar verder aan zijn droomkasteel.
'Lees het eens,' gaf het jongetje niet op.
'Het is een echte boek, en het was veel werk, maar nu is het klaar: een echte boek! Van mij geschrijft voor jou.'
Maar klein broertje bleef onverbiddelijk.
'Ik wil dat niet hebben,' duwde hij de blaadjes hardhandig weg: 'ik ga wel een mooi boek lezen.' en zonder omkijken ging hij een prentenboek uit de kast halen.
Het jongetje bleef achter in een wolk van dwarrelende blaadjes.
Maar klein broertje zag het niet: hij las een mooi boek.

Inge B.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-09-08

Het kleine meisje

Het was fascinerend, vond het meisje. Ze gluurde om het hoekje van de deur. Daar stond hij, de oude typmachine. Zwart glanzend, met licht afgesleten toetsen. Ze drentelde de kamer in. Keek even achterom. Niemand te zien. De kust was veilig. In haar hoofd rijpte een plan. Ze schoof op de hoge stoel. Ze kon er net niet bij. Misschien moest ze een kussen halen. Het hoge kussen van de groene fauteuil leek haar wel wat. Ze propte het op de stoel en kroop er met enige moeite op. Dat was beter. Nu had ze een goed overzicht. Voorzichtig, bijna eerbiedig aaide ze de toetsen.
Er moest een blad in, dat wist ze. Ze had het haar oma al vaak zien doen, zo moeilijk kon het niet zijn. Het bureau was leeg. Ze trok een la open. Daar lag papier. Ze prutste het blad in de machine. Twee gescheurde bladen later zat het eindelijk goed.
'En nu ga ik schrijven,' fluisterde ze.
Zachtjes duwde ze de toetsen in. En dan harder. Het getik deed haar schrikken, verschrikt keek ze achterom. Maar alles bleef stil. Op het lege blad stond nu een letter.
Welke, dat wist ze niet.
Maar dat kwam nog wel.
 
Inge M.

07:00 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |