19-09-08

Een vuil boekje

De vrouw knikte.
Tuurlijk wou ze het boekje signeren. Graag zelfs!
Ze schroefde de dop van de fijne alcoholstift, en draaide het boek om.
'Hoe heet je dochtertje?' vroeg ze met een vertederde blik op het peutermeisje in de wandelwagen.
De mama spelde trots haar dochters naam.
'Mooi,' knikte de vrouw, en met een extra zwierige krul ondertekende ze de opdracht die ze had gericht aan het kleine meisje. Ze blies de inkt droog en gaf het boek terug aan de mama.
'Oh, kijk eens hier!' kirde de mama: 'kijk eens wat mevrouw de schrijfster er speciààl voor jou heeft opgeschreven!' en blij verrukt gaf ze het gesigneerde kartonboekje aan haar dochter.
'Ik wil dat boekje niet! brulde het meisje.
'Ik wil dat niet! Ze heeft er op gekrabbeld!'
Het meisje snikte, en stampte, gilde en balde woest haar vuisten.
'Ik wil geen vuil boekje!'
Ze spuwde nog net geen vuur.
Even wist de mama niet hoe ze het had. Toen verdween ze zo snel ze kon in de massa. Als een brandweerwagen die zich met loeiende sirene door een massa ramptoeristen ploegt.
Stilletjes moffelde de vrouw haar alcoholstift weg.
Niets wees nu nog op haar wrede daad.
Behalve dan het feit dat ze achter een tafeltje zat waarop een stapeltje identieke kartonboekjes lag. 
Oja, en het kaartje waarop met grote letters 'AUTEUR' stond.
Maar wie let daar nu op?

Inge B.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-09-08

Het gat!

Het zou een groots evenement worden. De allereerste keer signeren. Er werd gedroomd en naar uitgekeken. Talloze outfits werden gekeurd, afgekeurd en opnieuw gekeurd. Honderden keren werd de site van de boekenbeurs geraadpleegd. De naam stond er in, jawel, eindelijk. Trots kreeg de bovenhand. Het was toch maar zover, het eerste boek was er!
De actie met de jaguar was interessant. Wanneer er toch naar de beurs gereden moest worden, waarom dan niet in stijl? Dat werd twee keer gedacht. Twee mails werden verstuurd. Er kwam geen reactie op. Geen probleem, werd gedacht. Dan maar op eigen kracht naar Antwerpen. Carpoolen is best gezellig. Zo gezegd zo gedaan.
Maar allereerst was er de opening van een boekhandel. Heel gezellig, veel gebabbel, veel bewondering voor het boek dat zo trots de rekken bevolkte.
Tot de sympathieke uitgever over de mail begon. Ze vonden de jaguar niet zo'n goed idee. Ze hadden andere leuke dingen in petto voor hun auteurs.
Werd het plots zo warm in die winkel? Of kwam dat door de champagne?
Vergeefs werd er naar het gat gezocht. Het befaamde gat, waarin men verdwijnen kan.

07:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-09-08

Het is godgeklaagd!

Het was druk geweest de voorbije weken.
Wegens vakantie, microobjes, en enkele korte ziekenhuisverblijven. 
Wegens kleine jongetjes die luidruchtig en springerig overal in huis leken.
En als ze dan eens rustig en stil waren kleefden ze ziek aan haar been. Dus dat schoot niet op.
Maar nu was het eindelijk zo ver!
De vrouw had hem in gedachten al drie weken op voorhand aangekruist.
Dé dag waarop het huis weer helemaal kleine-jongetjes-vrij zou zijn. Wegens genezen, geen vakantie en dus lekker op school.
Ze zou een mok thee zetten, zich weldadig uitrekken, en eraan beginnen.
Eindelijk zou ze er aan beginnen!
Maar eerst moest die belangrijke brief voor de boekhouding nog worden gepost. Er waren geen postzegels in huis dus die ging ze eerst maar eens halen. Met de fiets, want dat was goedkoop en goed voor het milieu. De fiets had een lekke band, dus duwde ze die naar de fietsenmaker vlak naast het postkantoor. Terug thuis struikelde ze over de berg oud ijzer en vermolmd hout die al weken in de berging lag. Energiek laadde ze het afval in de auto. Kon dat snel nog even mee naar het containerpark voor ze naar de supermarkt ging. Net als het glas, het oud papier, en het tuinafval dat bijna uit het tuinhuis barstte. De hele auto werd volgepropt, en zingend vertrok ze.
Nog net op tijd zag ze dat de benzinemeter in het rood stond. Gelukkig was het benzinestation niet al te ver weg. Ze gooide de tank vol en reed naar de supermarkt. Thuis laadde ze alle boodschappen uit en liet een pak suiker vallen.
Ach, niet erg, dacht ze grootmoedig: het speeltapijt moest toch nodig eens worden gezogen, dus dat kon ze dan meteen maar eens doen. Net als de berging, de woonkamer, het gangetje en de garage. Het hele huis lag er opeens heel netjes en leeg bij.
Tevreden maakte de vrouw een mok thee.
Ze liet zich zakken in haar schrijfstoel, rekte zich weldadig uit, en klikte een vers document open.
Toen viel haar oog op de klok onderaan het scherm: nog acht minuten voor de school uitging!
Verweesd staarde ze naar het lege document.
De lijst met opdrachten op het magneetbord lachte haar uit.

Haar eerste dag alleen thuis, en ze had geen slag uitgevoerd!

Inge B.

06:15 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-09-08

Eureka

Het badwater zou uitkomst moeten brengen. Vertwijfeld zag ik het in het bad stromen. Er steeg rook uit op.
Een kleine druppel badschuim, het leek weinig, maar een tel later had het water zich achter een gordijn van schuim verschanst.
Okee, murmelde ik, toen ik met het water mee onder het schuim kroop. Laat maar horen.
Het water klotste een beetje.
Kan ik ook, zei ik trots en bewoog mijn been.
Het leek er heel goed op.
De warmte deed goed, dat was toch al iets.
Eureka, mompelde ik plots.
Flauw hoor, mopperde het schuim. Is al gebruikt, wist je dat nog niet?
Wist ik best, maar ik nam toch maar de zeep.
Het schuim verdween spoorloos.
Met het schuim ging de warmte.
Ik gaf het op en liet het water vrij.

Achter mijn computer grinnikte ik.
Eureka, tikte ik.
Gewoon laten lopen dus.
Dat ik daar nog niet eerder was opgekomen.

Inge M.

23:20 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Maandagmorgen-humor

De vrouw hield even halt voor de grote glazen deur van het secretariaat.
De koffer met lezingmateriaal woog zwaar.
Gelukkig hielp haar collega de zware deur openduwen.
In de gang hield een nog niet uitgeslapen lerares zich amper staande in een draaikolk van opgewonden leerlingen.
'Euh, zijn jullie van de auteurs?' vroeg ze verward.
De vrouw keek haar collega aan, en knikte: 'ja hoor, de auteurs konden niet komen, dus toen hebben ze ons maar gestuurd.'
Heel even leek het of de lerares haar nog geloofde ook.

Inge B.

00:37 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-09-08

GeaMUZEerd

Of ik dat vaak deed? Ik staarde naar de verlichting op het plafond. Goh, eigenlijk elke dag, meende ik na enig peinzen. Een blik van bewondering was het resultaat. In stilte bedacht ik de volgende vraag, die na een paar tellen kwam. Of het moeilijk was. Wat is moeilijk? dacht ik hardop. Een verhaal bedenken? Nee, dat kwam vanzelf. Het einde verzinnen? Nee, dat had ik altijd, nog voor ik begon. Hij fronste. Het andersom denken, daar had hij het moeilijk mee. Zoveel pagina's vullen, dat was vast het zwaarste. Hij grijnsde opgewekt en trok witte handschoenen aan. Nee, gaf ik schoorvoetend toe. Het was niet het zwaarste. Er moet toch iets zijn, gaf hij het bijna op. Ik dacht even na. Er is iets, gaf ik toen toe, een glimlach verbergend.
Hij glimlachte breed, hij wist het wel. Wat het dan wel was? Het beginnen, zei ik met een zucht. De pc aanzetten, een document openklikken, de woorden die er misschien al staan - misschien - nalezen. De rest ging vanzelf, verzekerde ik hem. Met een zorgelijke trek keek hij me aan. Ik zag hem nadenken. De rimpel op zijn voorhoofd klaarde op. De eerste is bij mij ook de moeilijkste, grijnsde hij me toe. Toen pakte hij een instrument.
'Wijd open alsjeblieft.'
Geamuzeerd deed ik wat hij vroeg.

Inge M.

09:43 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-09-08

Omdat ik dan de baas ben

Weer was dé vraag gesteld. En weer stond ze met haar mond vol tanden.
Murmelend, stotterend.
Struikelend over flauwe zinnen en haperende woorden.
Zoekend naar onwrikbare redenen en feiten, naar een onklopbaar antwoord op het grote WAAROM?
'Waarom schrijf je?'
's Avonds wist ze allang niet meer wat ze die middag geantwoord had.
Ze zat lui in de zetel en keek naar haar oudste die met de treintjes speelde.
Het jongetje leek helemaal in zijn spel op te gaan.
'Waarom speel jij zo graag met je treintjes?' vroeg ze hem.
Het jongetje keek verbaasd op.
'Waarom vraag jij dat?'
Ze haalde haar schouders op.
'Ik weet het niet.'
Ze had het in een opwelling gevraagd.
'Omdat ik de baas ben over mijn treintjes,' antwoordde het jongetje. 
'Ze rijden waar ik zeg dat ze moeten rijden, en alles wat ik wil gebeurt.'
Ze keek het jongetje aan alsof hij net het mysterie van de zwarte gaten had opgelost.
Waarom was ze daar in godsnaam die middag niet zèlf opgekomen?

 Inge B.

10:43 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-09-08

Geboorte

Tea for two is geboren.
Het is een feit.
Zoveel woorden, zoveel gedachten, zoveel dromen. Letters, woorden en zinnen. En uiteindelijk boeken.


Hier krijg je ze, als tea for two, een eigengereide mix van sandwichberichten, met een heerlijk kopje Earl Grey erbij, al mag het ook Tetley zijn!

Twee zielen, twee zussen, twee schrijfsters.

Kopje thee, zus?

Inge

 

19:30 Gepost door Inge&Inge in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4